السُّلطان: قدرت، توانايى، چيرگى، حجّت، دليل «هُوَ قوىّ السّلطان. او دليل و برهانى استوار دارد»، پادشاه، صاحبِ سلطنت و ولايت، گاهى نيز بر خودِ ولايت اطلاق مى‌شود.

آدميان از هر قشر و مقامى كه باشند، در زندگى مادى و معنوى، همواره در معرض آفت‌ها و پيش‌آمدهاى ناخوشايند، قرار دارند، كه برخى از بيرون وجودشان سرچشمه مى‌گيرد و برخى ديگر، آفت‌ها و پيش‌آمدهايى هستند كه از درون وجودشان ناشى مى‌شوند. و امّا آن‌ها كه از بيرون وجودشان است، همچنان كه خداى تعالى فرموده است، بسيارند:

قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى‌ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَاباً مِن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ.[١] بگو: او تواناست كه عذابى از فراز سر و زير پايتان بر شما برانگيزد يا گروه‌گروه به جانِ هم اندازد و رنج برخى از شما را به برخى ديگر، بچشانَد؛ بنگر چگونه آيات را گونه‌گون مى‌آوريم، باشد كه آنان دريابند.

عذاب‌ها و پيش‌آمدهاى ناخوشايندى كه از فراز سر فرو مى‌ريزند، مانند فرو باريدنِ باران‌هاى شديد و جارى شدنِ سيل‌هاى تند و سنگينِ بنيان‌كن، كه مايه تباهى مزارع و دام‌ها و ويرانى آبادى‌هاست، يا طوفان‌هاى شديد و پُرخيز، كه بناهاى برافراشته را فرو ريزند يا صاعقه‌هاى پُرموج كه مايه از ميان رفتن مردمان و اموال‌شان است، يا كوه‌هاى آتشفشان كه از بالاى سر مردم فوران مى‌كند و با مواد مذّاب و گداخته، كه از دهانه آن بيرون مى‌ريزد، روستاها و شهرهاى اطراف خود را زير آتش مى‌گيرد و راه فرار را به روى مردمِ آن‌ها مى‌بندد، و همه را طعمه مرگ مى‌سازد. و آن‌ها كه از زير پا به حيات آدميان يورش مى‌آورند، مانند زلزله‌هاى شديد و در ريشترِ بالا، كه ويرانگرند و گاهى سبب مى‌شوند تا زمين دهان باز كند و مردمِ بسيارى را، همراه با خانه‌ها و اموالشان، فرو بلعد.

[١] - انعام، آيه ٦٥