سو، همه جهان هستى و سراسر كاخ آفرينش است و كرسى ظرف آن و از سوى ديگر، عرش علمى است كه خداوند پيامبران و فرستادگان و حجت‌هاى خود را از آن آگاه كرده است، و كرسى علمى است كه ويژه ذات اقدس الهى است و هيچ يك از پيامبران و فرستادگان و حجت‌هايش را از آن آگاه نكرده است.

حنان بن سُدَير گويد: از امام صادق (ع) درباره عرش و كرسى پرسيدم فرمود:

انَّ لِلْعَرشِ صِفاتٌ كثيرةٌ مُخْتَلِفةٌ لَهُ فى كلِ سَببِ وضعٍ فِى الْقُرآنِ صِفةُ على حِدَةٍ فقوْلُه: «ربُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ» يقول: الْمُلْكُ الْعَظيمُ و قولُهُ «الرَّحمنُ عَلَى الْعَرش استوى» يَقُوُل: عَلى الْمُلكِ احْتَوى‌ وَ هذا مُلْكُ الكَيْفوُفيّةِ مِنَ الْاشياءِ ثُمَّ الْعَرْشُ فِى الْوَصْلِ مُتَفَرِّدٌ مِنَ الْكُرْسىِّ لِانَّهُما بابانِ مِنْ اكْبرِ ابوابِ الغُيُوبَ، وَ هُما جَمِيعاً غَيْبانِ وَ هُما فِى الْغَيْبِ مَقْروُنانِ لِانَّ الْكُرسِىَّ هُوَ الْبابُ الظّاهِرُ مِنَ الغَيبِ الّذي مِنْهُ مَطْلَعُ البِدَعِ وَ مِنْهُ الاشياءُ كُلُّها والعَرْشُ هُوَ الباطنُ الَّذِى يوُجَدُ فِيهِ عِلِمُ الْكَيْفِ وَ الْكونُ وَالْقَدرُ وَ الْحَدُّ وَ الْايْنُ و الْمَشِيّتهُ و صِفَةُ الارادَةِ ... فَهُما فِى الْعِلْمِ بابانِ مَقْرُوُنانِ لأِنّ مُلْكَ الْعَرش سَوى مُلْك الْكُرسّىِ وَ عِلْمُهُ اغْيَبَ من علمِ الْكُرْسِىّ، فَمِنْ ذلِكَ قالَ: «رَبُّ الْعَرشِ العَظِيمِ» اى صِفَتُهُ اعْظَمُ مِنْ صِفَةِ الْكُرسِّىِ.[١] عرش ويژگيهاى فراوان و گونه‌گونى دارد؛ در هر جاى قرآن كه از آن ياد شده است ويژگى مناسب با آن منظور است مانند عرش در «ربُّ العرشِ العظيمِ» كه به معناى مُلك عظيم، گرامى و ارجمند است، و در «الرّحمن على العرش استوى» به معناى احاطه خداوند بر جهان هستى است. و اين همان علم به چگونگى موجودات است و هرگاه كه با كرسى ياد شده است معنايش با كرسى متفاوت است؛ زيرا كه عرش و كرسى دو دَرَند از بزرگترين درهاى غيب و خود نيز، از غيب بوده و در غيب بودن مانند يكديگرند با اين تفاوت كه كرسى درِ آشكار غيب [و

[١] - الميزان، ج ٨، ص ١٦٨