الگوى اسلامى شادكامى با رويكرد روان شناسى مثبت گرا - پسنديده، عباس - الصفحة ٥١٥ - ١ رويكردها

فصل دوازدهم: شادكامى در روان‌شناسى مثبت‌گرا

تا كنون، ديدگاه اسلام در باره شادكامى را بيان كرديم. در اين راستا، سازه‌اى براى شادكامى طراحى كرديم و مؤلّفه‌هاى آن را بيان نموديم. سپس مبانى شادكامى را بررسى كرديم و چهار مبنا را توضيح داديم. در مرحله بعد نيز عوامل شادكامى را- كه ناظر به مؤلّفه‌هاى سازه است-، بيان نموديم. اكنون نوبت مقايسه ميان ديدگاه اسلام و روان‌شناسى مثبت‌گراست. در اين بحث، نخست رويكردهاى كلان را با هم مقايسه مى‌كنيم و سپس نظريه‌ها و عوامل را با هم طرح و مقايسه خواهيم كرد. شايد شايسته بود كه نظريه‌ها و عوامل جداگانه بررسى شوند؛ امّا به جهت در هم آميخته بودن مباحث، امكان آن وجود نداشت.

١. رويكردها

از نخستين مسائل مهم، نوع رويكرد به زندگى و شادكامى است. از اين رو، پيش از پرداختن به عوامل شادكامى و جزئيات آن، بايد در نگاهى كلان، نوع رويكردها را مورد بررسى و مقايسه قرار داد.

از موضوعات مهم و اساسى در زندگى، تأمين زندگى‌اى موفّق و كامياب و همراه با خوش‌بختى و شادكامى است كه در ادبيات دين، از آن به عنوان «حيات طيبه» و «سعادت» و مانند آن، و در روان‌شناسى مثبت‌گرا از آن به عنوان «زندگى خوب»[١٨٦٧] يا «كيفيت زندگى» و يا «سعادت و شادكامى» ياد مى‌شود. همان گونه كه پيش‌تر اشاره شد، به گفته دينر، لوكاس و اوشى، از زمان‌هاى بسيار دور، هميشه اين سؤال مطرح بوده كه «چه چيزى باعث خوش‌بختى و بهزيستى مى‌شود؟».[١٨٦٨]

[١٨٦٧].the good life .

[١٨٦٨].Diener .,Lucas .,oishi (٢٠٠٢ ).