بوئم و لوبوميرسكى، علاوه بر فعّاليت‌هاى پيش‌گفته (يعنى نعمت‌شمارى، تشكّر و مهربانى)، از دو فعّاليت ديگر هم- كه در مطالعات مختلف به كار گرفته شده‌اند-، ياد كرده‌اند.[٢٢١٤] يكى از اين فعّاليت‌ها «تصوّر كردن خود در بهترين شكل ممكن»[٢٢١٥] است.

شلدون و لوبوميرسكى، اين فعّاليت را براى اوّلين بار به كار برده‌اند. اين مداخله، چهار هفته‌اى است و در آن، فرد بايد خود را در بهترين شكل ممكن تصوّر كند؛ يعنى خيال كند كه به همه آرزوهايش رسيده است.[٢٢١٦] كينگ (٢٠٠١ م) نشان داده كه نگارش در باره بهترين حالت ممكن در آينده، فرايندى است كه احتمالًا خوش‌بينى را افزايش مى‌دهد و به ادغام اولويت‌هاى فردى با اهداف زندگى- كه با افزايش بهزيستى روانى ارتباط دارد-، كمك مى‌كند. شلدون و لوبوميرسكى اثر اين مداخله را در مطالعه‌اى بررسى كردند. در اين تحقيق، آزمودنى‌ها سه گروه بودند. در گروهى، اين مداخله به كار رفت و در گروهى ديگر، نعمت‌شمارى (سپاس‌گزارى) استفاده شد، در حالى كه در گروه گواه، افراد صرفاً وقايع روزانه را يادآورى مى‌كردند. نتايج نشان داد كه شركت‌كنندگان هر دو گروه تجربى، بلافاصله پس از كاربرد مداخله‌ها، از افزايش احساسات مثبت گزارش دادند، امّا اين افزايش، فقط در آن عدّه‌اى كه خود را در بهترين حالت در آينده تصوّر مى‌كردند، معنادار بود.[٢٢١٧]

- برنامه پردازش تجربه‌هاى زندگى شاد

بوئم و لوبوميرسكى همچنين مداخله ديگرى را ذكر كرده‌اند كه نام آن چنين است: «پردازش كردن تجربه‌هاى زندگى شاد».[٢٢١٨] كامپتون از مطالعات پنبيكر[٢٢١٩] در باره اهميت نوشتن در كمك به مقابله با هيجان‌هاى ناشى از ضربه‌هاى روانى ياد كرده است. در روش پنبيكر، به افراد حرفى در باره تغيير افكارشان زده نمى‌شود؛ بلكه صرفاً از آنها درخواست مى‌شود تا بنويسند.[٢٢٢٠] بورتون‌[٢٢٢١] و كينگ‌[٢٢٢٢] در

[٢٢١٤]. بوئم و لوبوميرسكى، ٢٠٠٩؛ به نقل از براتى ١٣٨٨.

[٢٢١٥].visualizing best possible selves .

[٢٢١٦]. شلدون و لوبوميرسكى، ٢٠٠٦؛ به نقل از براتى، ١٣٨٨.

[٢٢١٧]. همان.

[٢٢١٨].processing happy life experiences .

[٢٢١٩].Penebaker .

[٢٢٢٠]. كامپتون، ٢٠٠٥؛ به نقل از براتى، ١٣٨٨.

[٢٢٢١].Burton .

[٢٢٢٢].King .