اين جاست كه آسايش، آرامش و راحتى زندگى تأمين مى‌گردد. به همين جهت، در رواياتْ تصريح شده كه راحتى زندگى، در قناعت است‌[١٢١٤] و انسان قانع، از آسايش روانى برخوردار است.[١٢١٥] در حقيقت، كسى كه به آنچه براى او بس است، بسنده كند، به سوى راحتى و آسايش، شتاب كرده‌[١٢١٦] و آن را به چنگ آورده است‌[١٢١٧] و در نتيجه، زندگى، مايه چشم‌روشنى او مى‌گردد.[١٢١٨] پس زيبايى زندگى‌[١٢١٩] و لذّت آن در «قناعت» است.[١٢٢٠]

شش. تصحيح الگوى مصرف‌

تأمين روزى، نيمى از ماجراست؛ نيمه ديگر آن، چگونگى استفاده انسان از روزى است. در بحث پيش، حوزه درآمد و الگوى مناسب آن را بيان كرديم؛ امّا اين، براى خوش‌بختى و احساس لذّت از زندگى، كافى نيست. پس از درآمد و تأمين روزى، نوبت به مصرف مى‌رسد. الگوى مصرف مى‌تواند نقش مهمى در رضامندى يا نارضايتى داشته باشد. در ادامه به اين موضوع، به صورت كلّى مى‌پردازيم.

روش غلط: سوء تدبير

از موانع رضامندى، بدمصرف كردن است كه در ادبيات دين، از آن به عنوان «سوء تدبير» ياد مى‌شود. رضامندى، به فراوانى درآمد و انباشت ثروت نيست. مال و امكانات وقتى مى‌توانند

[١٢١٢]. الكافى، ص ١٣٨، ح ٤؛ تحف العقول، ص ٣٧٧.

[١٢١٣]. نهج البلاغة، حكمت ٣٤٩.

[١٢١٤]. پيامبر خدا( ص): القَناعَةُ راحَةٌ( أعلام الدين، ص ٣٤١).

[١٢١٥]. امام على( ع): المُستَريحُ مِن النّاسِ القانِعُ( غرر الحكم، ح ٩٠٧٢).

[١٢١٦]. امام على( ع): مَنِ اقتَصَرَ عَلى الكفافِ تَعَجَّلَ الراحَةُ( همان، ح ٩٢٣٣؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٤٥٨).

[١٢١٧]. امام على( ع): مَنِ اقتَصَرَ عَلى بُلغَةِ الكفافِ فَقَدِ انتَظَمَ الرّاحَةَ( الكافى، ج ٨، ص ١٩، ح ٤؛ كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٨٥، ح ٥٨٣٤).

[١٢١٨]. پيامبر خدا( ص): مَن رَضِىَ بِما رَزَقَهُ اللهُ قَرَّت عَينُهُ( الأمالى، طوسى، ص ٢٢٥، ح ٣٩٣).

[١٢١٩]. امام على( ع): جَمالُ العَيشِ القَناعَةُ( غرر الحكم، ح ٨٩٩٠؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٢٢٢).

[١٢٢٠]. امام على( ع): القَناعَةُ لَذَّةُ العَيشِ( تاريخ اليعقوبى، ج ٢، ص ٣٢١)؛ أطيَبُ العَيشِ القَناعَةُ( غرر الحكم، ح ٨٩٨٢؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ١١٣).