بى‌تاب نشد، با اين كه فرزندش را بسيار دوست مى‌داشت. اين، نشان‌دهنده نقش شناخت در واكنش‌هاى انسان به حوادث تلخ و ناگوار است. شناخت منطقى و نگرش خردمندانه مى‌تواند موقعيت‌هاى ناخوشايند را تحمّل‌پذير سازد و بدين‌سان، از بروز فشارهاى روانى، جلوگيرى نمايد.

همان گونه كه روشن است، توحيد و باور به مالكيت خداوند و نفى مالكيت از خود، ريشه جزع و بى‌تابى را برمى‌كند. لذا توحيد حقيقى، موجب صبر و بردبارى مى‌گردد. اين جاست كه شناخت خداوند به عنوان مالك حقيقى هستى، يكى ديگر از مبانى رضامندى است. البته از اين گذشته، تحقّق صبر، روش‌هايى دارد كه آنها نيز مبتنى بر واقعيت‌هاى توحيدى هستند. جزئيات آن، هنگام بررسى عوامل، روشن خواهند شد. آنچه اين جا مهم است اين كه آن روش‌ها نيز مبنايى توحيدى دارند كه با شناخت آنها مى‌توان به صبر و رضامندى در ناخوشايند دست يافت. معصومان (عليهم السلام) نيز با آگاهى‌دهى نسبت به اين امور، مردم را به شكر و رضامندى راه‌نمايى مى‌كردند.

ه- تنظيم تكيه‌گاه‌

انسان به داشتن يك تكيه‌گاه مطمئن نياز دارد. ضرورت حيات انسانى، آن است كه به يك نقطه قابل اعتماد، اتّكا كند. اين، يك اصل اساسى در زندگى همه انسان‌هاست. انسان شادكام، كسى است كه از تكيه مطمئنّى برخوردار باشد. تكيه‌گاه مطمئن، انسان را دلْ‌گرم، قوى و آرام مى‌سازد و موفّقيت زندگى را تضمين مى‌كند و بدين‌سان بر رضايت از زندگى تأثير مى‌گذارد. برخى ممكن است تكيه‌گاه نامناسبى را انتخاب كنند. آنچه مهم است اين كه انسان به چه نقطه‌اى اتّكا كند و چه چيزى را تكيه‌گاه خود قرار دهد؟ اين از پرسش‌هاى اساسى در اين بحث است. هر تكيه‌گاهى نمى‌تواند قابل اعتماد باشد. تقريباً همه انسان‌ها براى خود تكيه‌گاهى قرار مى‌دهند؛ تفاوت آنها در انتخاب تكيه‌گاه است. لذا اين جاست كه مسئله «انتخاب تكيه‌گاه» اهميت مى‌يابد. اشتباه در انتخاب تكيه‌گاه، موجب ناكامى و نارضايتى خواهد شد. البته برخى افراد نيز احساس بى‌پشتوانگى مى‌كنند. از آن جا كه انسان، به تكيه‌گاه و پشتيبان نياز دارد، اگر احساس كند كه بى‌پشتوانه است، نااميدى، ناتوانى و نارضايتى خواهد كرد. در ادامه، به بررسى دو بُعد اين موضوع مى‌پردازيم:

انتخاب غلط: تكيه‌گاه غير خدايى‌

بى‌ترديد بايد يكى از عوامل مهم نارضايتى را تكيه بر غير خدا دانست. بر اساس تفكّر توحيدى، تنها كفايت‌كننده امور، خداوند متعال است. پس هر كس به غير او توكّل كند، امور او چه در خوشايند و چه در ناخوشايند، سامان نمى‌يابد و اين، موجب نارضايتى مى‌گردد. خداوند متعال با