الگوى اسلامى شادكامى با رويكرد روان شناسى مثبت گرا - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٣٣ - سازگارى رضامندى و ناخوشايندى

فصل هشتم: عوامل اختصاصى رضامندى در ناخوشايند

يكى از واقعيت‌هاى زندگى، گرفتارى‌هاى آن است كه در بحث رضامندى نمى‌توان آنها را ناديده گرفت. همه افراد به صورتى اجتناب‌ناپذير، اين بُعد از زندگى را تجربه مى‌كنند؛ امّا مسئله اين است كه با اين وصف، آيا مى‌توان در اين بُعد نيز ادّعاى رضامندى كرد؟ آيا سختى و رضامندى، قابل جمع هستند يا نه؟

سازگارى رضامندى و ناخوشايندى‌

گمان برخى بر اين است كه رضامندى، با ناخوشايندى، ناسازگار است و در شرايط دشوار، نمى‌توان از رضامندى سخن گفت. اين، تصوّرى ابتدايى است. بررسى دقيق نشان مى‌دهد كه اين دو، قابل جمع اند؛ چرا كه هر كدام مربوط به يك موضوع خاص اند. توضيح اين كه وقتى دو چيز با هم قابل جمع نيستند كه از يك طبقه باشند؛ امّا دو چيزى كه از دو موضوع متفاوت‌اند، مى‌توانند با يكديگر جمع شوند. براى نمونه، سفيدى با سياهى- كه هر دو از طبقه رنگ‌ها هستند-، قابل جمع نيست. لذا رنگ چيزى اگر سفيد باشد، ديگر سياه نيست. همچنين بلندى با كوتاهى كه از طبقه ارتفاع است، قابل جمع نيست. لذا يك چيز يا كوتاه است يا بلند؛ امّا اگر گفته شود: فلان كس يا قد كوتاه است و يا سفيد پوست، گزاره درستى نخواهد بود. زيرا اين دو، از يك طبقه نيستند. فردى مى‌تواند هم قد كوتاهى داشته باشد و هم سفيدپوست باشد.

در رضامندى و ناخوشايندى نيز همين امر وجود دارد. ناخوشايندى، از گروه واقعيت‌هاى عينى زندگى است و رضامندى، از گروه احساس ما نسبت به وقايع. در طبقه احساس ما نسبت به زندگى، يا رضايت وجود دارد و يا نارضايتى. لذا اين دو با هم جمع نمى‌شوند. در طبقه‌