٣. فراغت؛ از شرايط زندگى لذّت‌بخش، داشتن «ذهنى آرام» است. با ذهن درگير و گرفتار نمى‌توان از زندگى لذّت بُرد. لذا فراغت خاطر، از امكانات يك زندگى راحت و شادمان است.

٤. قناعت؛ همان گونه كه در معناشناسى گذشت، احساس غنا در سايه مال و دارايى به دست نمى‌آيد؛ بلكه در سايه راضى بودن به آنچه هست، كسب مى‌شود. لذا قناعت، از نعمت‌هاى خداوند است.

٥. محبّت والدين؛ فرزند براى گذر از شيرخوارگى تا بزرگ‌سالى و براى تأمين نياز عاطفى خود، به محبّت والدين نيازمند است. اين محبّت توسّط خداوند در دل آنها گذاشته مى‌شود. از اين رو، آن را بايد لطف ديگرى از جانب خداوند دانست.

٦. برگشت بلاها؛ خداوند متعال، بسيارى از بلاها را پيش از وقوع از انسان بر مى‌گرداند. اين خود يك نعمت خاموش، امّا بزرگ است. هميشه نعمت، اعطاى يك امر مادى يا معنوى نيست؛ جلوگيرى از مشكلات نيز نعمت است.

٧. حلّ مشكلات؛ مشكلاتى كه در زندگى به وجود مى‌آيند، اگر حل نشوند، به گرفتارى اى بزرگ‌تر و دردناك‌تر تبديل مى‌شوند. از نعمت‌هاى خداوند متعال اين است كه گرفتارى‌هاى انسان را مرتفع مى‌سازد. جز خداوند، كسى قادر به اين كار نيست.

سطح دوم‌

سطح دوم، به بُعد اجتماعى انسان مربوط مى‌شود كه عبارت اند از:

١. الفت ميان مردم؛ در حوزه روابط اجتماعى، انسان، نيازمند «الفت» است تا روابطى گرم و صميمى شكل گيرد. بدون اين عامل، ارتباطى شكل نمى‌گيرد و زندگى تنها و بدون ارتباط، سرد و سخت خواهد بود.

٢. پوشاندن عيوب و رسوا نكردن؛ از نيازهاى زندگى، آبرو و اعتبار اجتماعى است. اگر «ستّار» بودن خداوند متعال نمى‌بود، تقريباً هيچ آبرو و اعتبارى در جامعه شكل نمى‌گرفت.

٣. ايمنى از زبان مردم؛ زبان غيبت، تهمت و افترا، گاه زندگى را چنان سخت مى‌كند كه دنيا بر انسان تنگ مى‌آيد. از اين رو، ايمن بودن از زبان گزنده مردم، يكى از امكانات زندگى مثبت است.

٤. نشر خوش‌نامى؛ نيك‌نامى، از نيازهاى زندگى اجتماعى است. گاه خداوند متعال، نامى نيك از انسان منتشر مى‌سازد كه شايسته آن نيست. اين، لطفى ديگر از جانب اوست.

٥. خوش‌اخلاقى؛ سلامت روابط اجتماعى، بسته به اخلاق مثبت در معاشرت است كه در ادبيات دين، از آن به عنوان خوش‌اخلاقى ياد مى‌شود. از اين رو، خوش‌اخلاقى، از نعمت‌هاى خداوند و امكانات يك زندگى مثبت به شمار مى‌رود.