الگوى اسلامى شادكامى با رويكرد روان شناسى مثبت گرا - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٦٦ - يك روايات نعمت

(وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ ما سَأَلْتُمُوهُ وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ.[٩٢٧] و هر آنچه از او خواستيد به شما عطا كرد و اگر نعمت خدا را شماره كنيد، نمى‌توانيد آن را به شمار در آوريد. همانا انسان، ستم‌پيشه ناسپاس است).

(وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها إِنَّ اللَّهَ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ.[٩٢٨] و اگر نعمت خدا را شماره كنيد، نمى‌توانيد آن را به شمار در آوريد. همانا خداوند، آمرزنده مهربان است).

به همين جهت، امام علي (ع) خداوندى را سپاس مى‌گويد كه سخنوران، در ستودنش درمانده مى‌شوند و شمارندگان، در شمردن نعمت‌هايش ناتوان.[٩٢٩] ايشان به كميل بن زياد تصريح مى‌كند كه: تو هيچ‌گاه از لطف خدا خالى نبوده‌اى. پس هماره او را سپاس و ستايش كن.[٩٣٠]

روزى پيامبر خدا (ص) از امير المؤمنان (ع) پرسيد:

قُل ما أوَّلُ نِعمَةٍ أبلاكَ اللهُ عزّ وجلّ وأنعَمَ عَليكَ بِها؟

بگو نخستين نعمتى كه خداى عزّ وجلّ تو را به آن آزمود و به وسيله آن نواخت، چيست؟

امام على (ع) فرمود:

أن خَلَقَنى جَلَّ ثَناؤُهُ وَلَم أكُ شَيئاً مذكوراً.

اين كه خداوند- كه يادش شكوهمند باد- مرا از هيچ آفريد.

پيامبر خدا (ص) با شنيدن اين پاسخ فرمود: «صدقت؛ درست گفتى».[٩٣١]

خداوند متعال در قرآن كريم، از نعمت آشكار و پنهان صحبت كرده است.[٩٣٢] در تفسير اين آيه، پيامبر خدا (ص) از «اسلام»، «آفرينش نيكو و هماهنگ انسان» و همچنين از «روزى» به عنوان نعمت‌هاى آشكار، و از «پوشاندن عيوب و رسوا نكردن در ميان مردم» به عنوان نعمت پنهان، ياد كرده است. امام باقر (ع)، نعمت آشكار را توحيد و خداشناسى، و نعمت پنهان را ولايت‌

[٩٢٧]. سوره ابراهيم، آيه ٣٤.

[٩٢٨]. سوره نحل، آيه ١٨.

[٩٢٩]. امام على( ع): الحَمدُ للّهِ الذى لا يبلُغُ مِدحَتَهُ القائلونَ، و لا يحصِى نَعماءَهُ العادُّونَ( نهج البلاغة: خطبه ١).

[٩٣٠]. يا كمَيلُ، إنّهُ لا تَخلو مِن نِعمَة اللّهِ عَزَّ و جلَّ عِندَك و عافِيتِهِ، فلا تَخْلُ مِن تَحميدِهِ و تَمجيدِهِ و تَسبيحِهِ و تَقديسِهِ و شُكرِهِ و ذِكرِهِ على كلِّ حالٍ( بشارة المصطفى، ص ٢٨).

[٩٣١]. ميزان الحكمة، ج ١٣، ص ٦٣٥٤، ح ٢٠٣٥٣.

[٩٣٢].\i( أَ لَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ أَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُجادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ لا هُدىً وَ لا كِتابٍ مُنِيرٍ)\E( سوره لقمان، آيه ٢٠).