بگو: خدايا! مرا به قضايت خشنود كن و بر بلايت، شكيبا ساز و تقديرهايت را برايم مبارك گردان، تا جلو افتادن چيزى را كه به تأخير انداخته‌اى و تأخيرافتادن چيزى را كه جلو انداخته‌اى، دوست نداشته باشم.

در بخش ديگرى از روايات، به جاى استفاده از واژه‌هاى بلا و نعمت، تعبيرهايى به كار رفته كه مى‌توانند رابطه ميان اين دو با رضا را توضيح دهند. اين تعبيرها ناظر به دو حالت خوشايند بودن و ناخوشايند بودن وضعيت زندگى اند. مثلًا امام على (ع) مى‌فرمايد:

عَلامَةُ رِضَا اللهِ سُبحَانَهُ عَنِ العَبدِ، رِضَاهُ بِمَا قَضَى بِهِ سُبحَانَهُ لَهُ وَ عَلَيه.[١٧٠]

نشانه خشنودى خداوند سبحان از بنده، خشنودى بنده به آن چيزى است كه خداوند سبحان به سود و زيان وى حكم كرده است.

اين حديث، به روشنى بيان مى‌كند كه حكم و قضايى كه خداوند متعال براى بنده‌اش در نظر گرفته، يا به سود اوست (نعمت) و يا به زيانش (بلا).

امام زين‌العابدين (ع) مى‌فرمايد:

الصَّبرُ والرِّضَا عَنِ اللهِ رَأسُ طاعَةِ الله، وَمَن صَبَرَ وَ رَضِى عَنِ الله فيما قَضَى عَلَيهِ فيما أحَبَّ أو كرِهَ، لَم يقضِ اللهُ لَهُ فيما أحَبَّ أو كرِهَ إلّا مَا هُوَ خَيرٌ لَهُ.[١٧١]

شكيبايى و خشنودى از خداوند، اساس فرمانبرى خداوند هستند. هر كس شكيبايى ورزد و به قضاى خدا در باره خويش، در آنچه مى‌پسندد و يا نمى‌پسندد، خشنود باشد، خداوند به آنچه او مى‌پسندد يا نمى‌پسندد، حكم نمى‌كند، مگر اين كه برايش خير باشد.

همچنين ايشان در مناجات خود با خداوند متعال، چنين طلب مى‌كند:

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، وَوَفِّقنى لِقَبولِ مَا قَضَيتَ لِى وَعَلَى، وَرَضِّنى بِمَا أخَذتَ لِى وَمِنِّى.[١٧٢]

خدايا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و مرا به پذيرش آنچه به سود و زيان من حكم نموده‌اى، موفّق گردان و مرا به هر آنچه نصيبم كرده‌اى يا از من گرفته‌اى، خشنود ساز.

در سفارش لقمان به فرزندش نيز به اين نكته اشاره شده كه قضاى خداى متعال يا مورد پسند انسان است (نعمت) و يا ناپسند (بلا):

[١٧٠]. غرر الحكم، ح ٦٣٤٤.

[١٧١]. الكافى، ج ٢، ص ٦٠، ح ٣؛ كنز الفوائد، ج ١، ص ١٣١؛ مشكاة الأنوار، ص ٧٥، ح ١٤٤؛ بحار الأنوار، ج ٧١، ص ١٥٩، ح ٧٥.

[١٧٢]. الصحيفة السجادية، ص ٦٢، دعاى ١٤؛ المصباح، كفعمى، ص ٢٨٠.