اين نيز يكى ديگر از قوانين حاكم بر زندگى است. بديهى است كه حاكميت اشرار، موجب آزار به مردم مى‌گردد و در نهايت، نارضايتى و ناشادكامى را به دنبال خواهد داشت.

فراگير شدن فساد و نا به سامانى، اثر ديگر گناه است. خداوند متعال در قرآن كريم مى‌فرمايد:

(ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ.[١٦١٦] فساد، در خشكى و دريا به خاطر كارهايى كه مردم انجام داده‌اند، آشكار شده است. خدا مى‌خواهد نتيجه بعضى از اعمالشان را به آنان بچشاند، شايد [به سوى حق‌] بازگردند!).

هلاكت و نابودى، از ديگر آثار گناه است. جوامعى كه دچار گناه و نافرمانى خدا شوند، مستحقّ عذاب الهى اند و نابود مى‌شوند. اين موضوع، به تجربه تاريخ، ثابت شده است. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:

(كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقابِ* ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُ مُغَيِّراً نِعْمَةً أَنْعَمَها عَلى‌ قَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ وَ أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ.[١٦١٧] همانند عادت و روش فرعونيان و كسانى كه پيش از آنان بودند كه به آيات خدا كافر شدند. پس خدا آن‌ها را به سزاى گناهانشان بگرفت؛ زيرا كه خدا نيرومند و سخت‌كيفر است. اين [كيفر] از آن روست كه خدا هرگز بر آن نبوده كه نعمتى را كه بر مردمى ارزانى داشته، دگرگون كند تا آن كه آنها آنچه را كه در خودشان است، دگرگون سازند [و حال خود را به كفر و ناسپاسى و ستمگرى بگردانند] و خدا شنوا و دانا است).

در جاى ديگر نيز با اشاره به سرنوشت قوم عاد و ثمود، و قارون و فرعون و هامان و ديگران، مى‌فرمايد:

[١٦١٥]. الكافى، ج ٢، ص ٢٧٦، ح ٣٠؛ ارشاد القلوب، ص ٨٣؛ روضة الواعظين، ص ٤٥٩.

[١٦١٦]. سوره روم، آيه ٤١.

[١٦١٧]. سوره انفال، آيه ٥٢ و ٥٣. نيز، ر. ك: سوره رعد، آيه ١١.