راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٥٥ - زهد در چيزهايى كه از ضرورتهاى زندگى است

محجوب شدن آتش دوزخ بر او چيره مى‌گردد، و آتش تنها بر محجوبان از حقّ تعالى تسلّط مى‌يابد. خداوند فرموده است: كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ، ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصالُوا الْجَحِيمِ.«٦٢» پس عذاب جهنّم مترتّب بر درد محجوب شدن است، و درد محجوبيّت بدون آن كه آتش بر آن افزوده شود كافى است چه رسد به اين كه آتش بر آن افزوده شود.

از خداوند مى‌خواهيم آنچه را در دل پيامبر (ص) دميد در گوش ما قرار دهد و آن اين بود كه به آن حضرت گفته شد: «دوست بدار هر كه را دوست مى‌دارى همانا از او جدا خواهى شد.»«٦٣»

چون بر اولياى الهى معلوم شده است كه انسان با اعمال خود و پيروى از شهوتهايش مانند كرم ابريشم خود را نابود مى‌كند دنيا را بكلّى ترك كردند تا آن جا كه به يكى از آنان مال حلال عرضه كردند و او نگرفت و گفت: بيم دارم دلم را تباه كند چه كسى كه داراى دل است از تباه شدن آن بيمناك است. خداوند از حال كسانى كه دوستى دنيا دلهاى آنها را ميرانده خبر داده و فرموده است: وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ،«٦٤» و نيز: وَ لا تُطِعْ من أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً«٦٥» و نيز: فَأَعْرِضْ عَنْ من تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ من الْعِلْمِ.«٦٦» خداوند همه اين نافرمانيها را به غفلت و بيدانشى ارجاع داده است. از اين رو مردى به عيسى (ع) گفت: مرا در سياحتت با خود ببر، فرمود: مالت را خرج كن و به من بپيوند، پاسخ داد:

نمى‌توانم، فرمود: شگفت دارم كه توانگر به بهشت رود، يا فرمود: توانگر بسختى به بهشت مى‌رود.

يكى از آنان گفته است: هيچ روزى خورشيد نمى‌تابد جز اين كه چهار فرشته به چهار آواز در آفاق دنيا، دو از مشرق و دو از مغرب ندا مى‌كنند: يكى از آنها از مشرق‌