نقل شده است: دزدى در بنى اسرائيل بود كه چهل سال راهزنى مى‌كرد. عيسى (ع) بر او گذشت و در پشت سر او يكى از عابدان بنى اسرائيل از حواريان بود. دزد با خود انديشيد كه اين پيامبر خداست و در كنار او حوارى اوست، خوب است فرود آيم و سوّمين آنها شوم. راوى مى‌گويد: او فرمود آمد و مى‌خواست كه به حوارى نزديك شود، ليكن براى احترام حوارى خود را تحقير مى‌كرد و در دل مى‌گفت: مثل منى در كنار اين عابد نبايد راه برود. عابد اين را دريافت و در پيش خود گفت: آيا اين در كنار من راه برود؟ از اين رو خود را از او دور گرفت و به سوى عيسى (ع) پيش رفت و در كنار او قدم بر مى‌داشت و دزد در پشت سرش قرار گرفت. خداوند به عيسى (ع) وحى كرد به اين دو نفر بگو كه عمل را از سر گيرند چه اعمال گذشته آنها را باطل كردم. امّا حوارى به سبب خودپسندى حسناتش را محو كردم، و سيئات آن ديگر را به سبب حقير شمردن خود زدودم. عيسى (ع) اين وحى را به آنها خبر داد و دزد را در سياحتهاى خود با خويش همراه ساخت و از حواريان قرار داد.

در خبر است: دو مرد بودند كه هر دو از عابدان به شمار مى‌آمدند و در عبادت با يكديگر برابر بودند. چون به بهشت برده شدند يكى از ايشان به درجاتى برتر از رفيق خود نايل آمد. آن ديگر گفت: پروردگارا عبادت او در دنيا بيشتر از من نبود او را بر من برترى دادى و به عليّين رسانيدى. خداوند مى‌فرمايد: او در دنيا از من درخواست درجات عالى را مى‌كرد و تو رهايى از دوزخ را درخواست مى‌كردى. پس تقاضاى هر يكى از بندگانم را برآورده كردم. اين خبر دليل است بر اين كه عبادت توأم با رجا افضل است، چه محبّت بر كسى كه داراى رجاست غالبتر از كسى است كه ترسان است. از نظر پادشاهان چقدر تفاوت است ميان كسى كه اشاره را از بيم مجازات خدمت مى‌كند و آن كه به اميد انعام و اكرام او به خدمت مى‌پردازد. به همين سبب است كه خداوند متعال به حسن ظنّ دستور داده و پيامبر (ص) فرموده است: «از خداوند درجات عالى بخواهيد، زيرا از كريم درخواست مى‌كنيد.»«٨٢»

و نيز فرموده است: هنگامى كه از خدا درخواست مى‌كنيد رغبت را بزرگ گردانيد و

«٨٢» عراقى گفته است : من اين حديث را با اين الفاظ نيافتم ، ترمذى از حديث ابن مسعود آورده است : ((از فضل خداوند بخواهيد چه خدا دوست دارد كه از او بخواهند)).