راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٩٤ - برترى نعمت بر بلا

على (ع) مى‌گفت: پروردگارا از تو صبر مى‌خواهم، و پيامبر (ص) مى‌فرمود: «تو از خدا بلا خواستى من از او عافيت مى‌خواهم.»«٣٣»

از پيامبر خدا (ص) روايت شده كه فرموده است: «از خدا عافيت بخواهيد زيرا به بنده چيزى بهتر از عافيت داده نشده است جز يقين»«٣٤» و يقين عافيت دل از بيمارى نادانى و شكّ است و عافيت دل برتر از عافيت بدن است.

مطرّف بن عبد الله گفته است: اگر در عافيت باشم و شكر كنم نزد من محبوبتر است تا مبتلا باشم و صبر كنم.

پيامبر خدا (ص) در دعاى خود مى‌گفت: «عافيت تو را دوست‌تر مى‌دارم.»«٣٥»

اين مطلب روشنتر از آن است كه نيازى به دليل و استشهاد داشته باشد. بلا به دو سبب نعمت مى‌شود: يكى مقايسه آن با بلايى كه بزرگتر از آن است، چه در دنيا و چه در آخرت دوم مقايسه آن با ثوابى كه مى‌توان بدين سبب انتظار آن را داشت.

بنابراين بايد آدمى از خداوند بخواهد كه در دنيا نعمت را بر او كامل كند، و بلا را هر چه بيشتر دور گرداند و ثواب شكر بر نعمت را روزى او سازد، زيرا خداوند قادر است بر شكر چيزى عطا كند كه آن را در برابر صبر بر بلا عطا نمى‌كند.

اگر بگويى: بعضى گفته‌اند: دوست دارم پلى بر دوزخ باشم تا همه خلايق از روى من بگذرند و نجات يابند و من در آتش گرفتار باشم و سمنون گفته است:

و ليس في سواك حظ *** فكيف ما شئت فاختبرنى«٣٦»

و اين سخنان آنها درخواست بلاست. پاسخ اين است بدانى كه سمنون پس از اين گفتار به بيمارى حبس بول دچار شد و به همين سبب به در مكتبخانه‌ها مى‌رفت و به كودكان مى‌گفت: براى عموى دروغگوى خود دعا كنيد.

امّا محبّت انسان به اين كه خلايق نجات يابند و او در آتش باشد غير ممكن است‌