از ابى الدّرداء نقل شده كه گفته است: پسرى از سليمان بن داوود وفات كرد و بدين سبب سخت دلتنگ و غمگين شد. دو فرشته به صورت دو دشمن در برابر او ظاهر شدند و نزد او نشستند. يكى از آن دو فرشته گفت: تخمى در زمين پاشيدم چون سبز شد و بالا آمد اين شخص آن را تباه كرد. سليمان به فرشته ديگر گفت: تو چه مى‌گويى؟ پاسخ داد:

من در جادّه حركت مى‌كردم و به كشتزارى رسيدم چون راست و چپ خود را نگريستم راهى جز گذر از آن نيافتم. سليمان (ع) گفت: چرا در ميان راه كشت كردى؟ آيا نمى‌دانستى كه مردم ناگزير به عبور از آن هستند؟ پاسخ داد: چرا بر فرزند خود غمگينى؟ آيا نمى‌دانى كه مرگ راه آخرت است؟ سليمان پيش خدا توبه كرد و پس از آن بر مرگ فرزند بيتابى نكرد.

عمر بن عبد العزيز بر پسرش كه بيمار بود وارد شد و به او گفت: اى پسر من! تو در ترازوى من باشى دوست‌تر مى‌دارم تا من در ترازوى تو باشم. پاسخ داد: آنچه تو آن را دوست دارى نزد من محبوبتر از چيزى است كه من آن را دوست مى‌دارم.

ابن عبّاس را از مرگ دخترش خبر دادند استرجاع كرد و گفت: خداوند عورتى را پوشانيد و هزينه‌اى را كفايت كرد و پاداشى را رسانيد. سپس فرود آمد و دو ركعت نماز به جا آورد و گفت: ما آنچه را خداوند امر كرده انجام داديم، چه فرموده است:

وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ ...«٢٨» از ابن مبارك نقل شده كه پسرش وفات كرد، مجوسيى به او تسليت داد و گفت:

سزاوار است خردمند در امروز همان كار را كند كه نادان پس از پنج روز آن را انجام مى‌دهد. ابن مبارك گفت: اين گفتار را بنويسيد. يكى از دانشمندان گفته است: خداوند بلا را پياپى بر بنده‌اش وارد مى‌كند تا آنگاه كه چون براه افتد گناهى بر او باقى نماند.

فضيل گفته است: خداوند بنده مؤمن را چنان با بلا مواظبت مى‌كند كه انسان با نيكى از خانواده‌اش مراقبت مى‌كند.

حاتم اصمّ گفته است: خداوند در روز رستاخيز بر چهار صنف به چهار كس اقامه حجّت مى‌كند، بر توانگران به سليمان، بر مستمندان به عيسى، بر بردگان به يوسف، و بر بيماران به ايّوب، درود خدا بر آنان.

«٢٨» بقره / ٤٥: از صبر و نماز يارى بجوييد...