راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٩١ - ٨- نعمتهاى خداوند در آفرينش فرشتگان

را به روى آنها گشوديم تا آنگاه كه به آنچه داده شده بودند شاد شدند، ناگهان آنان را به كيفر گرفتيم. نقل كرده‌اند: مردى از صحابه زنى را ديد كه در جاهليّت او را مى‌شناخت، با وى گفتگو و سپس او را ترك كرد. ليكن در حالى كه مى‌رفت به او نگريست كه ناگهان سرش به ديوار خورد و رويش خراشيده شد. نزد پيامبر خدا (ص) آمد و چگونگى را به عرض رسانيد، آن حضرت فرمود: «هرگاه خداوند خير بنده‌اى را بخواهد در مجازات گناهش در دنيا تعجيل مى‌كند.»«٢٥» على (ع) فرموده است: «آيا شما را خبر ندهم به اميدوار كننده‌ترين آيه‌اى كه در كتاب خداست؟» گفتند: آرى، آن حضرت اين آيه را قرائت كرد: وَ ما أَصابَكُمْ من مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ.«٢٦» بنابراين مصيبتها در دنيا به سبب ارتكاب گناه است، و هرگاه خداوند در دنيا مرتكب گناه را كيفر كند گراميتر از آن است كه در آخرت دوباره او را مجازات فرمايد و اگر در دنيا او را عفو كند بزرگوارتر از آن است كه در روز قيامت بدين سبب او را مورد عذاب قرار دهد.

از پيامبر خدا (ص) روايت شده كه فرموده است: «بنده هرگز جرعه‌اى را فرو نمى‌برد كه نزد خداوند محبوبتر از جرعه خشمى باشد كه با بردبارى آن را فرو دهد، و جرعه مصيبتى كه بر آن شكيبايى ورزد، و هيچ قطره‌اى نچكيده كه نزد خداوند محبوبتر از قطره خونى باشد كه در راه خدا ريخته شود، يا قطره اشكى كه در سياهى شب در حال سجده سرازير گردد و جز خداوند آن را نبيند و هيچ بنده‌اى دو گام برنداشته كه در نزد خداوند محبوبتر از دو گامى باشد كه بنده براى اداى نماز واجب و براى صله رحم بر مى‌دارد.»«٢٧»