راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٦٢ - قسم اوّل كه در آنها اختيار دارد افعال اوست كه آنها را طاعت يا معصيت گويند و اينها دو نوع است

رفتار مى‌كند.»«٨٠»

و نيز از پيامبر خدا (ص) نقل شده كه: «خداوند فرموده است: اى جبرئيل! پاداش كسى كه از دو چشم خود محروم شود چيست؟ عرض كرد: سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا، فرمود: پاداش او جاودان در خانه من بودن و به رخسار من نظر كردن است.»«٨١»

و نيز از پيامبر (ص) روايت شده كه خداوند فرموده است: «هر گاه بنده‌ام را به بلايى گرفتار كنم ليكن او صبر كند و نزد عيادت كنندگانش از من شكوه نكند من گوشتش را به گوشتى بهتر و خونش را به خونى بهتر بدل مى‌كنم و هر گاه به او بهبودى بخشم در حالى خواهد بود كه بر او هيچ گناهى نيست، و اگر او را بميرانم رحمت من وى را فرا خواهد گرفت.»«٨٢»

داوود (ع) گفته است: «پروردگارا! پاداش غمزده‌اى كه براى رضاى تو بر مصيبتها صبر مى‌كند چيست؟ فرمود: پاداش او آن است كه لباس امن بر او بپوشانم و آن را هرگز از او جدا نسازم.»

داوود به سليمان (ع) فرمود: «سه چيز را مى‌توان دليل تقواى مؤمن دانست: حسن توكّل در آنچه به آن نرسيده، و حسن رضا بر آنچه بدان رسيده، و حسن صبر در آنچه از وى فوت شده است.»

پيامبر (ص) فرموده است: «از بزرگداشت خدا و شناخت حقّ اوست كه از درد خود شكايت نكنى و مصيبت خود را نگويى.»«٨٣»

مى‌گويم: از طريق خاصّه (شيعه) كافى از ابى جعفر امام باقر (ع) از پيامبر خدا (ص) روايت كرده كه خداوند فرموده است: «كسى كه سه روز بيمار شود و نزد عيادت كنندگانش شكايت نكند گوشتش را به گوشتى بهتر و خونش را به خونى بهتر بدل مى‌كنم، اگر به او بهبودى بخشم در حالى است كه هيچ گناهى بر او نيست و اگر او را