آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٥٣٤

و از بين ببرد. اگر اين معنا مقصود باشد، دليلى بر حرمتش نداريم)-.

٢- كسى كه با دست يا ساير اعضايش استمنا كند.

٣- كسى كه ملوط و مفعول واقع گردد.

با توجّه به اين روايات كه در آن‌ها صحيحه و موثّقه نيز وجود دارد، بدون شكّ و ترديد، مى‌توان گفت: استمنا از گناهان كبيره است؛ بنابراين، فاعل آن را بايد تعزير كرد.

روايت منافى با روايات گذشته‌

وعنه، عن البرقي، عن ثعلبة بن ميمون وحسين بن زرارة، قال: سألت أبا جعفر عليه السلام عن رجل يعبث بيده حتّى ينزل. قال: لابأس به ولم يبلغ به ذاك شيئاً. [١]

فقه الحديث: روايت معتبر است؛ هرچند حسين بن زرارة توثيق نشده است؛ امّا راوى ديگر يعنى ثعلبة بن ميمون توثيق دارد.

راوى از امام باقر عليه السلام مى‌پرسد: مردى با دستش بازى مى‌كند تا منى انزال مى‌شود؛ حكمش چيست؟

امام عليه السلام فرمود: مانعى ندارد.- (شايد مراد از «ولم يبلغ به ذاك شيئاً» اين است كه به حدّى كه عنوان زنا يا لواط پيدا كند، نمى‌رسد. از عناوين محرّمه‌اى كه در آن‌ها بأس است، نمى‌باشد. يا بگوييم: امورى كه در زنا و لواط هست، گريبان اين فرد را نمى‌گيرد)-.

راه حلّ تنافى روايت‌

١- سائل مى‌گويد: «يعبث بيده»؛ احتمال دارد مقصودش «يعبث بيده مع زوجته» باشد.

زيرا، نگفته است با دستش با چه چيزى بازى مى‌كند. در اين صورت عملش اشكال ندارد.

يكى از استمتاع‌هاى مرد از زوجه يا كنيزش، عبث با دست است كه اگر به دنبالش انزال شود، اشكالى ندارد.

٢- شيخ طوسى رحمه الله فرموده است: مقصود از «لا بأس به» يعنى حدّ معيّن و مقرّرى‌

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٧٥، باب ٣ از ابواب نكاح البهائم، ح ٣.