آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٣٢٤ - مراد از سلاح در تعريف محارب

برهنه به قصد ترساندن مردم يا گرفتن اموالشان خارج شود و آنان نيز از او بترسند.

مراد از سلاح در تعريف محارب‌

آيا مسلّح بودن در عنوان محارب دخالت دارد؟ به‌گونه‌اى كه اگر سلاح نداشت، محارب نيست؛ مانند ورزشكارى قوى كه با مشت و لگد به جان مردم مى‌افتد؟

مقصود از سلاح چيست؟ بدون ترديد سلاح اعمّ از سلاح‌هاى خطرناك امروزى، مثل تفنگ، كلت و ... است و شامل شمشير و حتّى چاقوى برهنه نيز مى‌شود؛ امّا اگر كسى وسيله‌ى آهنى نداشت امّا با چوب يا سنگ و آجر و مانند آن به مردم حمله‌ور شد، باز هم محارب است؟

در كلمات فقها و روايات، لفظ «سلاح» به كار رفته است؛ ليكن بايد ديد آيا از سلاح معناى عرفى آن اراده شده است يا معناى عامّ؟ اگر معناى عامّ مقصود باشد، يعنى هر چيزى كه وسيله‌اى براى ترسانيدن مردم و فساد در زمين باشد، خواه سنگ باشد يا چوب يا نيروى بازو. و اگر معناى خاصّش مراد است، يعنى چيزى كه در عرف به آن اسلحه مى‌گويند مانند چاقو و شمشير امّا بر سنگ و چوب به نحو مجاز سلاح استعمال مى‌شود؛ مانند اطلاق سلاح در دعاى كميل بر گريه: «وسلاحه البكاء»؛ لذا، بايد با مراجعه‌ى به روايات مشكل را حلّ كرد.

محمّد بن الحسن بإسناده عن محمّد بن عليّ بن محبوب، عن أحمد بن محمّد، عن البرقي، عن النّوفلي، عن السّكوني، عن جعفر، عن أبيه، عن عليّ عليه السلام في رجل أقبل بنار فأشعلها في دار قوم فاحترقت واحترق متاعهم:

أنّه يغرم قيمة الدار وما فيها ثمّ يقتل. [١]

فقه الحديث: در سند اين روايت نوفلى است كه در وثاقتش اختلاف مى‌باشد. مردى در خانه‌ى قومى آتش انداخت، آن خانه با اثاثيه‌اش سوخت. اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: بايد غرامت خانه و اثاثيه‌اش را بپردازد، آن‌گاه او را به قتل برسانند.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٣٨، باب ٣ از ابواب حدّ محارب، ح ١.