آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٣٩٠ - طرح محلّ نزاع

[كيفيّة صلب المحارب‌]

[مسألة ٩- يصلب المحارب حيّاً، ولايجوز الإبقاء مصلوباً أكثر من ثلاثة أيّام ثمّ ينزل، فإن كان ميّتاً يغسّل ويكفّن ويصلّى عليه ويدفن، وإن كان حيّاً قيل: يجهّز عليه، وهو مشكل. نعم يمكن القول بجواز الصلب على نحو يموت به، وهو أيضاً لا يخلو من إشكال.]

كيفيّت صلب محارب‌

محارب را در حالى كه زنده است به صليب مى‌كشند؛ امّا بيش از سه روز جايز نيست بر بالاى‌دار باقى باشد. پس از سه روز او را پايين مى‌آورند، اگر مرده است، مراسم غسل ميّت و تكفين و نماز و تدفين را نسبت به او انجام مى‌دهند؛ و اگر زنده باشد، برخى گفته‌اند:

او را مى‌كشند؛ كه اين نظريه مشكل است. بله، ممكن است بگوييم: او را به‌گونه‌اى به صليب بكشند كه به سبب آن بميرد؛ كه اين قول هم خالى از اشكال نيست.

طرح محلّ نزاع‌

اگر در مسأله محارب، به ترتيب قائل باشيم، روايات ترتيب، قتل و صلب را با هم مطرح كرده است. در صحيحه‌ى محمّد بن مسلم مى‌فرمود: «إن شاء قتله وصلبه وإن شاء قطع يده ورجله». [١] در حقيقت، بنا بر قول به ترتيب، موردى كه صلب جداى از قتل باشد، نداريم؛ لذا، ممكن است گفته شود: صلب بعد از قتل چه اثرى دارد؟

پاسخ اين شبهه روشن است، هرچند نسبت به مقتول اثرى ندارد؛ ليكن براى عبرت گرفتن ديگران مفيد فايده است.

بنابراين، كسى كه به ترتيب معتقد است، بايد بگويد: «يصلب المحارب ميّتاً» امّا بنا بر تخيير، قتل در مقابل صلب و قطع دست وپا و نفى بلد است. لذا، بايد گفت: «يصلب المحارب حيّاً» يعنى به دار آويختن عقوبت محارب است.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٣٢، باب ١ از ابواب حدّ محارب، ح ١.