آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ١٠٤ - بررسى روايات منافى

بلند شد و براى تطهير به خارج از مسجد رفت. از كدام قسمت روايت استفاده مى‌كنيد كه آن را در حرز گذاشته و دزد آن را از مخفى‌گاه برده است؟

بهتر آن است كه بگوييم: يكى از خصوصيّات مسجد الحرام كه به عنوان مأمن و محل امن است، قطع دست سارق است؛ هرچند از حرز نيز سرقت نكرده باشد. لذا، اگر كفشى، عبايى، ردائى را از آن‌جا ببرند، به سبب ويژگى مسجد الحرام دست سارق را بايد بريد.

اجماعى بر خلاف اين مطلب قائم نيست و از نظر فقهى فرق بين مسجد الحرام با مساجد و اماكن ديگر مسلّم است.

براى اين توجيه مؤيّدى نيز داريم؛ مرحوم صاحب وسائل رحمه الله روايتى در كتاب حجّ به اين مضمون مى‌آورد:

وفي (العلل) وفي (عيون الأخبار) عن أحمد بن زياد بن جعفر الهمداني، عن عليّ بن إبراهيم، عن أبيه، عن عبدالسّلام بن صالح الهروي، عن الرضا عليه السلام (في‌حديث) قال: قلت له بأيّ شي‌ء يبدأ القائم منكم إذا قام؟ قال: يبدء ببني شيبة فيقطع أيديهم لأنّه «لأنّهم» سرّاق بيت اللَّه تعالى. [١]

فقه الحديث: عبدالسّلام بن صالح به امام رضا عليه السلام گفت: زمانى كه امام عصر عجل‌اللَّه تعالى فرجه الشريف قيام كند، در مقام اجراى حدود، به كدام حدّ آغاز مى‌كند؟

امام رضا عليه السلام فرمود: به بنى‌شيبه (كليدداران خانه‌ى خدا) شروع مى‌كند دستشان را مى‌برد. زيرا، آنان دزدان خانه‌ى خدا هستند و در خانه‌ى خدا دزدى مى‌كردند.

دلالت روايت: در بيت اللَّه حرزى نيست، و بنى‌شيبه دزدانى هستند كه از غير حرز سرقت كرده‌اند. در عين حال امام زمان عليه السلام دستشان را مى‌برد. اين معنا بيانگر ويژگى مسجد الحرام است.

مؤيّدى براى روايت نيز هست. كسى كه وارد مسجدالحرام مى‌شود، بايد از يك امنيّت و آرامش فكرى برخوردار باشد تا بتواند از جنبه‌هاى معنوى آن مكان مقدّس بهره ببرد؛ لذا، لازم نيست در آن‌جا حرزى باشد، بلكه بر سرقت از خارج حرز نيز قطع دست‌

[١]. وسائل الشيعة، ج ٩، ص ٣٥٦، باب ٢٢ از ابواب مقدّمات الطواف، ح ١٣.