آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٥٣٣

فقال: كلّ ما أنزل به ماءه الرّجل من هذا وشبهه فهو زنا. [١]

فقه الحديث: عمّار بن موسى از امام صادق عليه السلام پرسيد: حكم مردى كه با بهيمه جمع مى‌شود يا استمنا مى‌كند، چيست؟

امام عليه السلام فرمود: هر عملى كه سبب انزال منى مرد گردد، خواه به وطى بهيمه باشد يا به استمنا و مانند آن حكم زنا را دارد.

كيفيت دلالت: عبارت «فهو زنا» در كلام امام عليه السلام، در حقيقت، عبارت استعاره‌اى است؛ مانند: «زيد أسدٌ». يعنى حرمتى كه در باب زنا ثابت است، در نكاح بهيمه و استمنا نيز جريان دارد.

اگر ما بوديم و همين روايت، اين روايت حدّ زنا را نيز بر استمنا ثابت مى‌كرد؛ ليكن به واسطه‌ى قرائن ديگر، به اين مطلب ملتزم نمى‌شويم. قدر متيقّن از آن، تشبيه در حرمت و شدّت آن است.

٤- محمّد بن عليّ بن الحسين (في الخصال)، عن أبيه، عن سعد بن عبداللَّه، عن محمّد بن خالد الطيالسي، عن عبدالرّحمن بن عون، عن أبي نجران التميمي، عن عاصم بن حميد، عن أبي بصير، قال: سمعت أبا عبد اللَّه عليه السلام يقول: ثلاثة لا يكلّمهم اللَّه يوم القيامة ولا ينظر إليهم ولا يزكّيهم ولهم عذاب أليم: الناتف شيبه، والناكح نفسه والمنكوح في دبره. [٢]

فقه الحديث: امام صادق عليه السلام فرمود: خداوند در روز قيامت با سه گروه سخن نمى‌گويد؛ به آنان نظر لطف ندارد و آنان را تزكيه نمى‌كند؛ و برايشان عذاب دردناك ثابت است:

١- كسى كه در پيرى ريشش را بتراشد- (شيب، به موى سفيد گفته مى‌شود. احتمال ضعيف مى‌دهيم مقصود كسى است كه موهاى سفيدى كه در صورتش پيدا مى‌شود را بكند

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٢٦٤، باب ٢٦ از ابواب نكاح محرم، ح ١.

[٢]. همان، ص ٢٦٨، باب ٢٨ از ابواب نكاح محرم، ح ٧.