مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٢٧

بهره گيرى از آيه «لِمِثْلِ هذا فَلْيَعْمَلِ الْعامِلُونَ» [١] جهت تبيين آيه ٢٦ سوره مطفّفين: «... وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ» [٢] از نمونه هاى ديگر در روش تفسير قرآن به قرآن است كه با عنايت به مشابهت معنوى و محتوايى آيات بوده است.

ه ) ارتباط موضوعى

شيخ ابوالفتوح رازى در مقام توضيح و تبيين آيه «عَبَسَ وَ تَوَلّى» [٣] از آياتى استفاده كرده است كه نوعى ارتباط موضوعى با آيه اوّل سوره عبس دارد. وى در تفسيرش مى نويسد: «اما خلاف ميان مفسران در آن افتاد كه مراد به وصف به عبوس و اين صفات كيست؟ جماعتى گفتند: مراد رسول است، و محققان گفتند: مراد رسول نيست؛ براى آنكه اين صفاتى است مذمومه. و اگر در حق بعضى فقها و علما گويند منفر باشد، فكيف در حق رسول عليه السلام كه خداى تعالى او را از اين صفات مذمومه تنزيه كرد بقوله: «... لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ...» [٤] و او را به حسن خلق و كرم طبع وصف كرد فى قوله: «وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ» [٥] ، و اخبار متواتر است بر آنكه عادت رسول عليه السلام با دشمنان و كافران بر خلاف اين بود؛ فكيف با دوستان و مؤمنان و محققان؟». [٦]