تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٦

آيه دو تفسير دارد

نخست: بهشت با نعيم و رضوان و خرسندى خدا كه در آن است جايگاهى بلند مرتبه است، و هر چه آدمى بكوشد و در انجام دادن اعمال صالح مبالغه كند، با عمل تنهاى خود به آن ارتقا پيدا نمى‌كند، و تنها به آن نزديك مى‌شود، يا فضل و رحمت خدا او را به بهشت نزديك مى‌كند؛ و پيغمبر (ص) گفته است: «سوگند به آن كه جانم به دست او است كه هيچ يك از مردم با عمل خود به بهشت داخل نمى‌شود، و چون به او گفتند: و نه تو يا رسول اللَّه؟! و او گفت: و نه من مگر اين كه رحمت و فضل او شامل حال من شود (و دست خود را بر بالاى سرش نهاد و صداى خود را بلندتر كرد). [٤٧] هنگامى كه مؤمنان به بهشت داخل مى‌شوند، اين حقيقت براى ايشان آشكار مى‌شود، به همان گونه كه در دنيا با بصيرت وحى به دريافت آن نايل شده بودند، و آنان رهايى خويش را از عذاب به فضل خدا و منت او مى‌دانند و نه به علم و دانش خويش قالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنا مُشْفِقِينَ* فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ* إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ‌ گفتند: ما پيش از اين در ميان كسان خويش ترسان بوديم* پس خدا بر ما منت نهاد و ما را از عذاب نفوذ كننده حفظ كرد* ما پيش از اين او را مى‌خوانديم و او است نيكويى كننده و مهربان». [٤٨] دوم: بهشت قلّه بلندى است كه انسان به آن نمى‌رسد مگر اين كه خود را به صفتى متصف كند كه شايسته رفتن به بهشت بوده باشد، و آن دور از دسترس كافران و عاصيان و نافرمانان است، ولى به مؤمنان و فرمانبرداران نزديكترين وضع را دارد، و آنچه كه انسان را به آن نزديك يا از آن دور مى‌كند، مقدار عمل انسان است و خلاصه صفات/ ٤٩٠ ايمانى كه در آيه‌هاى آينده از آنها با خبر مى‌شويم.