از مهزم الاسدى روايت است كه گفت: شنيدم كه ابو عبد اللَّه عليه السلام مى‌گفت: خداوند تبارك و تعالى گفت: «رعيتى را عذاب مى‌دهم كه به امامى نزديك شود و آن امام از جانب خدا نباشد، هر چند كه آن رعيت در اعمال خود نيكوكار و پرهيزگار بوده باشد، و هر رعيتى را عفو مى‌كنم كه به هر امام از جانب خدا نزديك شود هر چند آن رعيت در اعمال خود مسى‌ء و بدكار بوده باشد».

از عبد اللَّه بن سنان از امام ابو عبد اللَّه (عليه السلام) روايت شده است كه گفت: «خدا از آن شرم ندارد كه امتى را عذاب كند كه به امامى نه از جانب خدا نزديك شده باشد، هر چند كه آن امت در كارهاى خود نيكوكار و پرهيزگار بوده باشند، و خدا از آن شرم دارد كه امتى را عذاب دهد كه به امامى از جانب خدا نزديك شود هر چند آن امت در اعمال خود مسى‌ء و بدكار بوده باشد».

از ابن ابى يعفور روايت شده است كه امام صادق (عليه السلام) گفت

/ ٢٧٢ آن كس كه به ولايت امام ستمگرى كه نه از جانب خدا است بپيوندد، دين ندارد، و باكى بر كسى نيست كه به ولايت امام عادلى از جانب خدا گردن نهد، گفت

گفتم: نه آن دين دارد و نه اين باك؟ گفت: آرى، نه آن دين دارد و نه اين باك، سپس گفت: آيا اين گفته خدا را نشنيده‌اى اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ خدا ولى و سرور كسانى است كه ايمان آورده‌اند، آنان را از تاريكيها به نور بيرون مى‌آورد.» و از ظلمات گناهان به نور و روشنى توبه و آمرزش به سبب ولايت داشتن امامى عادل بر ايشان، و گفت وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ‌ و اولياى كسانى كه كافر شدند، طاغوتان‌اند، كه ايشان را از روشنى به تاريكيها مى‌برند»، گويد: گفتم: آيا مقصود خدا از الَّذِينَ كَفَرُوا. كافران نبوده است؟، پس گفت: كافر چه نورى دارد كه او را از آن به تاريكيها در آورند؟ مقصود خدا كسانى است كه بر نور اسلام بوده‌اند، و چون به پيروى هر امام ستمگر پرداختند كه از جانب خدا گماشته نشده بود، از نور اسلام به ظلمات در آمدند و به همين سبب آتش بر ايشان همچون بر كفار