اين باره به مجادله بپردازيم كه فلانى مؤمن است يا نيست، و آيا به بهشت در مى‌آيد يا به جهنم، چه اين به خدا ارتباط دارد، و دخالت كردن در امرى كه به پروردگار سبحانه و تعالى ارتباط دارد شايسته و روا نيست.

[٢٧] سپس در اين باره تأكيد مى‌كند كه در وعده‌اش به رسول اللَّه (ص) براى دخول او به مكه چنان كرد كه صدق خواب او در اين باره آشكار شد، و اين امرى است كه فايده صلح را مورد تأكيد قرار مى‌دهد، و معلوم مى‌شود كه به راستى فتح المبين است، و تصوراتى كه بعضى درباره آن مى‌كردند باطل است، چه آنان مى‌گفتند كه از اين صلح هيچ چيز تحقق پيدا نكرد، و رؤيايى كه رسول خدا (ص) خبر آن را به ايشان داده بود راست در نيامد.

لَقَدْ صَدَقَ اللَّهُ رَسُولَهُ الرُّؤْيا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرامَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنِينَ مُحَلِّقِينَ رُؤُسَكُمْ وَ مُقَصِّرِينَ لا تَخافُونَ‌ خدا راستى خواب رسولش را آشكار كرد كه در آن به حق وعده كرده بود كه حتما به مسجد الحرام داخل خواهيد شد، إن شاء اللَّه، با ايمنى و سرهاى تراشيده و (موها و ناخنهاى) كوتاه شده، و بدون هراس.» يعنى در آمدن شما در اين بار همچون در آمدن پيروزمندان است ... و اين عملا در سال دوم صلح صورت گرفت كه مكه را گشودند، در صورتى كه همه اين مزايا و نتايج بر مسلمانان مجهول بود.

فَعَلِمَ ما لَمْ تَعْلَمُوا فَجَعَلَ مِنْ دُونِ ذلِكَ فَتْحاً قَرِيباً پس دانست آنچه را كه شما نمى‌دانستيد، و علاوه بر آن پيروزى نزديكى را مقرر داشت.» آن صلح حديبيه است، اما فتح دور فتح مكه است كه بر اثر صلح وقوع پيدا كرد، و اين تأكيد قرآن براى ناميدن صلح به نام فتح براى بيان كردن اين حقيقت مهم بوده است كه در آن هنگام كه راه معينى دور از عواطف و احساسات انتخاب مى‌شود، بر مؤمنان واجب است كه از رهبرى پيروى و اطاعت كنند، و يكى از مشكلات رهبريهاى انقلابى فشارهايى است كه از ناحيه برانگيخته شدگان و آمادگان براى رو به رو شدن با دشمن وارد مى‌آورند، و از رهبرى مى‌خواهند كه‌