تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٠٦

كه ايمان آورده‌ايد! از خدا و رسولش اطاعت كنيد، و از او رويگردان مشويد در حالى كه مى‌شنويد* و همچون كسانى مباشيد كه گفتند: شنيديم، در حالى كه نمى‌شنوند* هر آينه بدترين جنبندگان در نزد خدا آن كران و گنگانند كه خرد خود را به كار نمى‌اندازند». [٦٣] براى بيان هدف گوش و بعضى از اندامها گفت وَ اللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ لا تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ‌ و خدا در حالى شما را از شكمهاى مادرتان بيرون آورد كه چيزى نمى‌دانستيد، و براى شما گوش و چشم و قلب قرار داد تا مگر سپاسگزار باشيد». [٦٤] قرآن مثلى مى‌زند از آن شنونده شهيد و مسئول از واقعيت آن مؤمنان كه در هر حال و هر لحظه خدا را به ياد مى‌آورند، پس در حكايت از حال ايشان مى‌گويد

رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا پروردگارا ما شنيديم كه ندا كننده‌اى ندا مى‌داد كه به پروردگارتان ايمان آوريد پس ما ايمان آورديم». [٦٥] گوشى كه صاحب آن استعداد تحمّل مسئوليت را ندارد،/ ٤٩٨ سودى نمى‌برد، و آن كس كه با تكبر و بهانه جويى و استهزا از مسئوليت مى‌گريزد، از شنيدن حق چه سودى مى‌تواند ببرد وَيْلٌ لِكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ* يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ تُتْلى‌ عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ* وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ‌ واى بر هر دروغگوى گناهكار* آيات خدا را كه بر وى خوانده مى‌شود مى‌شنود، و سپس چنان در مستكبرى اصرار مى‌ورزد كه گويى آنها را نشنيده است، پس او را به عذابى دردناك بشارت ده* و چون از آيات ما چيزى بداند، آن را مايه استهزا قرار مى‌دهد؛ اين گونه كسان را عذابى خوار كننده خواهد بود». [٦٦] و تجربه‌هاى تاريخ بشرى‌