تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨ - شرح آيات

آنان از خدايان نيستند تا به پرستش ايشان بپردازيم، بلكه بندگانى همچون ما و آفريده خداوند يگانه‌اند.

رَبُّكُمْ وَ رَبُّ آبائِكُمُ الْأَوَّلِينَ‌ پروردگار شما و پروردگار پدران نخستين شما.» خواه پدرانمان او را پرستيده باشند يا براى او شريكى قايل شده باشند، و ما بايد اين حقيقت را مقياس و معيارى براى ارزشيابى نسلها قرار دهيم و نه بر عكس آن، و چون چنين شود، انحراف ديگران در ما تأثير منفى نخواهد داشت.

[٩] و پرسشى كه در اين جا مطرح مى‌شود چنين است: چرا افراد بشر از اين حقيقت انحراف پيدا مى‌كنند و به خدا مشرك مى‌شوند؟

پاسخ چنين است: آنان چنين مى‌پندارند كه زندگى دنيا پايان همه چيز است، و همين به اعتقاد ايشان هدف است،/ ٢٠ و چنين تصورى آنان را به شك ورزيدن درباره آينده كه سراى آخرت است مى‌كشاند، و هر كس خود را از آخرت تهى كند، هدف زندگى را از دست داده و آن را به صورت يك بازى محض در آورده است.

بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ يَلْعَبُونَ‌ بلكه آنان در شكى به بازى پرداخته‌اند.» مؤمن سراى دنيا را خانه لهو و لعب نمى‌گيرد، بدان سبب كه به مسئوليت و حساب پس دادن از هر گفتار و كردارى كه از او صادر مى‌شود معتقد است، بلكه از هر سخنى كه پيش خود و با نفس خويش طرح كرده است، در صورتى كه شكاكان درباره آخرت را بر آن مى‌دارد كه به زندگى دنيا با نظرى ساده و هزل آميز نگاه كنند.

[١٠] و قرآن اين گونه كسان را از عاقبتى كه به زودى در نتيجه چنين نظرى به زندگى دنيا داشتن رو به رو خواهند شد، بر حذر مى‌دارد، پس شك درباره آخرت چيزى نيست كه بتواند مسئوليت در مقابل گفته‌ها و كرده‌ها را از انسان سلب كند.

فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّماءُ بِدُخانٍ مُبِينٍ‌ پس چشم به روزى داشته باش كه آسمان دود و دخانى آشكار به وجود مى‌آورد.»