تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٠ - شرح آيات

موجود است.

خوردن آن، همچون در دنيا، همراه با تلاش و كوشش نيست، بلكه شاخه‌هاى ميوه به آنها آويخته در دسترسشان قرار دارد. و رسول اكرم (ص) پس از تلاوت آيه كريمه وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها وَ ذُلِّلَتْ قُطُوفُها و نزديك است به ايشان سايه‌هايش، و چيدن ميوه‌هاى آن بسيار آسان»، گفت «به سبب نزديكى ميوه‌ها به ايشان، مؤمن با دهانش ميوه‌اى را كه خواستار آن است از درخت مى‌چيند، در حالى كه به جايى تكيه كرده است، و انواع گوناگون ميوه‌ها به ولى خدا مى‌گويند: اى ولىّ خدا! مرا پيش از آن يك بخور»، [١٧] و آن گاه كه از درخت طوبى سخن مى‌گفت، گفت (ص): «پايين آن ميوه‌هاى اهل بهشت است، و خوراكشان از آن آماده در خانه‌هاشان، در شاخه‌اى از آن صد/ ٢٣٥ گونه ميوه وجود دارد كه بعضى از آنها را در دنيا نديده‌ايد، و از بعضى از آنها خبرى شنيده‌ايد و از بعضى ديگر خبرى نشنيده‌ايد، و هر وقت كه ميوه‌اى از شاخه چيده شود، به جاى آن ميوه‌اى تازه مى‌رويد، نه قطع مى‌شود و نه ممنوع». [١٨] با وجود گوشت پرندگان مورد اشتهاى آدمى در بهشت، از آن در اين جا سخنى به ميان نيامده است، و شايد سبب آن باشد كه كلمه «ثمرات» علاوه بر اقسام ميوه‌ها گوشتهاى پرندگان را نيز شامل مى‌شود.

وَ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ‌ و آمرزشى از پروردگارشان.

در جايى كه ميان ايشان و معرفت خدا و انس گرفتن به حضورش حجابى از گناهان است، و اين بزرگترين نعمت است بدان سبب كه لذت روح ژرفتر از لذت جسد است، و اين كه هر كس خدا را بشناسد و با او مناجات كند و معرفتش درباره او افزايش پيدا كند، به راحت و آسايش و آرامش و انس و دوستى و گشودگى قلب مى‌رسد، و لذت روح به دورترين مرز خود نزديك مى‌شود.

از على بن الحسين (عليهما السلام) روايت شده است كه گفت