تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٦ - شرح آيات

پس به خداى سوگند كه ايمان نخواهند آورد مگر آن زمان كه تو را در آنچه ميان ايشان گذشته است به داورى برگزينند و سپس چاره‌اى جز روان كردن حكم تو نداشته باشند و تسليم شوند». [٨] [٢١] دنيايى كه سراى فتنه و ابتلاء است، دار غرور و فريب نيز هست، و آدمى در آن چنان مى‌پندارد كه گناهكار و نيكوكار با يكديگر برابرند، و اين جز فتنه‌اى گذرا نيست كه پس از آن نيكوكار به پاداش نيكو مى‌رسد و مجرم به عذاب شديد.

بعضى از مردم چندان در آرزو و فريب پيش مى‌روند كه به گمان ايشان آخرت چنان است كه همچون در بعضى از حالتهاى دنيا نيكوكار و بدكار در آن با يكديگر برابرند، و همين انديشه نادرست ايشان را بر آن مى‌دارد كه بدون جلوگيرى پيش بروند. هرگز چنين نيست، و اين حكمى نادرست و دور از سنتهاى خدا در آفريدگان او است.

أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئاتِ‌ آيا كسانى كه به اكتساب بديها پرداخته‌اند، چنين گمان مى‌كنند.

و اجتراح به معنى كسب كردن است، و از آيه چنان مفهوم مى‌شود كه اجتراح سيئات از سوى ايشان همان عامل است كه آنان را به اين گمان بد كشانيده است، بدان سبب كه شيطان عمل بد شخص را برايش مى‌آرايد و آن را خوب جلوه مى‌دهد.

أَنْ نَجْعَلَهُمْ كَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَواءً مَحْياهُمْ وَ مَماتُهُمْ‌ كه آنان را همچون كسانى قرار مى‌دهيم كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته و نيكو كردند و زندگى و مرگشان برابر خواهد بود.

هرگز چنين نيست و زندگى مؤمن آكنده از اطمينان و رستگارى و اميد