تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٦ - شرح آيات

بوده است كه جز به سخن و كلام او (ص) ميسّر نمى‌شده است، و بنا بر اين هر روش و برنامه كه از سنّت (احاديث رسول اللَّه و امامان راهنما) براى فهميدن و تدبر كردن در معانى وحى دور شود، هر چه زودتر به تفسيرها و تأويلهايى نادرست و ناقص منتهى مى‌شود، مگر كسانى كه كوشيده‌اند قرآن را از طريق فلسفه‌هاى بشرى بفهمند در بيراهه‌هايى خطرناك گمراه نشده‌اند؟

[٥٩] و همچون بسيارى از سوره‌ها، خداوند متعال اين سوره را با بيم دادن به آن كسان پايان داده است/ ٥٧ كه دعوت او را نپذيرفتند، و از آيات آن پند نگرفتند و به اين حقيقت نرسيدند كه تأخير جزا هماهنگ با طبيعت زندگى دنيا است كه دنياى آزمايش و بلا است و بنا بر اين تأخير بدان معنى نيست كه خدا از آنان دست برداشته و به حال خودشان واگذاشته است، بلكه عذاب خواهد آمد و ناگزير بايد چشم به راه آن باشند.

فَارْتَقِبْ إِنَّهُمْ مُرْتَقِبُونَ‌ پس چشم به راه باش كه آنان نيز چشم به راهند.

چشم به راه يارى خدا باش، و آنان چشم به راه خذلان و خوارى باشند، تو با عمل صالح خويش مراقب و منتظر جزاى نيكوى خدا باش، و آنان با كارهاى بد و گناهان خويش چشم به راه انتقام. آرى، زمان به مصلحت حق و اهل آن است، و دوره‌اى از آن نمى‌گذرد مگر اين كه اهل باطل به عذاب نزديكتر مى‌شوند.