تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٠ - شرح آيات

را نادانى مى‌نگاريد، و يقين خويش را گمان مپنداريد، و چون دانستيد دست به كار آريد، و چون يقين كرديد پاى پيش گذاريد»، [٢٧] و مشكل بيشتر مردم آن است كه حق را مى‌دانند و به آن ايمان دارند، ولى در زندگى ايشان اين دانستن و ايمان برنامه عملى نمى‌شود، به سبب ترس و گريزى كه از تحمل مسئوليت دارند، و از همين روى است كه خود را گرفتار شك مى‌كنند.

انسان نبايد در اين شك كند كه وسوسه‌هاى شيطان از هر سو او را در ميان گرفته است، بلكه بايد آماده رو به رو شدن با آنها بر اثر ترس از عاقبت بد و عزيمت ايمان شود.

[٥١- ٥٣] و در مقابل اين تصوير، قرآن حكيم نعمتهاى پرهيزگاران و آبرويى را كه در نزد پروردگار خويش دارند براى ما بيان مى‌كند، و از اين كه نعمتهاى آخرت با نعمتهاى دنيوى تفاوت دارد و ويژه پرهيزگاران است، و آنان/ ٥٢ كسانى هستند كه خود را از حرامها محفوظ مى‌دارند، و با دست كشيدن از هواى نفس خويشتن را به رنج مى‌اندازند، و در راه خدا بر مصائب و آزارهاى گوناگون شكيبايى نشان مى‌دهند، و سرانجام تا زمان مرگ بر حق استوار مى‌مانند، چه راه بهشت آكنده از دشواريها و زحمتها است، و امام على (ع) گفته است: «با چنين دستاويز مى‌خواهيد در دار قدس خدا مجاور او شويد؟ و نزد وى از گراميترين دوستانش گرديد؟ هرگز! با خدا و بهشت او افسون نتوان كرد، و خشنودى او جز به طاعت به دست نتوان آورد». [٢٨] آرى، انسان نمى‌تواند به خواسته‌هاى روزانه و آرزوها و رؤياهاى خود دسترس پيدا كند، پس چگونه مى‌تواند به بهشت كه عاليترين خواسته و برترين هدف است برسد؟! آدمى به خواسته‌هاى خود در دنيا با كوشش و تلاش خويش دسترس پيدا