تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٩ - شرح آيات

اين ارزشها اساس هر عمل صالح است.

بنا بر اين شايسته نيست كه فريب ظاهر پيشرفتى را در نظر داشته باشيم كه اين گونه از مردم به آن رسيده‌اند، چه مشتمل بر يك عقبماندگى مخفى و همچون ساختمانى است كه بر لبه يك پرتگاه بنا شده باشد.

آيا نديده‌ايد كه چگونه هدف پيشرفت خود را در چابيدن ثروتهاى ملتها و به بردگى گرفتن ناكامان و تكبر كردن به ناحق در زمين قرار داده‌اند؟

آيا نديده‌ايد كه چگونه آتش جنگها را بر مى‌افروزند و شهرها و كشورها را ويران مى‌كنند تا چرخ اقتصاد خود را با فروختن اسلحه به حركت بيندازند؟

آيا مى‌دانيد كه چگونه در صنعت نفت با يكديگر مسابقه گذاشته‌اند و زرّادخانه‌هاى خويش را با افزارهاى هلاكتى مايه شر و بدبختى بشريت آكنده كرده‌اند؟

آيا همين گواه بر آن نيست كه اعمال ايشان از راه به بيراهه افتاده و گمراه شده است، و به هدفهاى شايسته رفاه و خير انسانيت تحقق نبخشيده است؟

/ ٢٠٦ چون از راه خدا منحرف شدند، و با رسالتهاى الاهى و دنباله‌هاى آن به مخالفت و مقاومت برخاستند، شكست خوردند و تلاشهاى ايشان بى حاصل ماند، و آيا مى‌شود كه سعى و كوشش كسى كه مى‌خواهد نور خورشيد را به دست خود از رسيدن به زمين باز دارد، بتواند به نتيجه برسد؟! [٢] اما كسانى كه به خدا ايمان آوردند، و نيز به همه اين سنتهاى جارى در كاينات و ارزشهاى برخاسته از آنها مؤمن شدند، چارچوب مناسبى براى عمل و كوشش خود برگزيدند، و در نتيجه به صنعتى مناسب براى بقاى اعمالشان دست يافتند، و به كسى مى‌مانند كه در بيابان ديوار محكم و بلندى در كنار زمينش بنا كرده است تا زمين او از آسيب بادهاى ويرانگر سخت در امان بماند و آن گاه به كشت كردن در آن پرداخته است و هر چه بخواهد در آن مى‌كارد.

وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌ و كسانى كه ايمان آوردند و به كارهاى نيك و شايسته پرداختند.»