تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٣ - شرح آيات

خواننده قرآن نمى‌تواند مخاطب به اين صفت بزرگ باشد، و آيه بر آن دلالت دارد كه اساس اين دوستى و محبت است، و به همين جهت مؤمنان در آن مى‌كوشيدند كه اين دوستى را در دلهاى خود جايگزين سازند و آن را رشد دهند و مى‌گويند: «و زبانم را به ياد خودت گويا ساز، و دلم را به دوستيت مشتاق». [١٩] و در توصيف افراد رستگار حزب اللَّه چنين آمده است يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ‌ اى كسانى كه ايمان آورديد! هر كه از شما كه از دين خود باز گردد (بداند كه:) خدا به زودى قومى را خواهد آورد كه ايشان را دوست مى‌دارد و آنان او را دوست مى‌دارند». [٢٠]/ ٣٨٣ هنگامى كه زياد الحذاء از امام باقر (عليه السلام) درباره رابطه ميان دين و دوستى پرسش كرد، امام در پاسخ او چنين گفت

واى بر تو اى زياد! مگر دين چيزى جز دوستى است؟ مگر اين گفته خدا را نشنيده‌اى إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ‌ اگر خدا را دوست مى‌داريد از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان را بيامرزد»؟ و آيا اين گفته خدا را نديده‌ايد كه‌ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ‌ ايمان را مورد محبت شما قرار داد و آن را در دلهاى شما آراست»، و يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ‌ و كسانى را كه به سوى ايشان مهاجرت كنند دوست مى‌دارند».

و بر آن افزود: «دين دوستى است و دوستى دين». [٢١] [٨] و در صورتى كه ايمان هديه‌اى از خدا به قلبهاى پاك است، پس فضلى از خدا به گروه مخصوصى از افراد بشر مى‌شود، و همچون ديگر نعمتها همه بندگان خدا را شامل نمى‌شود.