تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١١

اللَّه وحده لا شريك له، له الملك و له الحمد، و هو على كلّ شى‌ء قدير». [٧٤] بدين گونه شايسته است كه مؤمن روز تازه خود را با ذكر و نماز و قرآن آغاز كند، از اين همه كار مايه‌اى روحى به دست آورد كه نشاط و فعاليت او را در كارش افزايش مى‌دهد، و با اراده به چالش و گمراه كردنهاى كفار مى‌پردازد، و در مقابل همه فشارهايى كه در زندگى روزانه بر او وارد مى‌شود مقاومت نشان مى‌دهد، و از آن سبب كه انسان گاه در معرض تحدّى و چالش فشارها قرار مى‌گيرد، و بسا هست كه در برابر آنها بيش از يك بار در روز ضعف پيدا مى‌كند، از او خواسته مى‌شود كه در دو طرف روز و در طرف شب به تقويت روحى خود با ذكر و نماز و قرآن بپردازد.

/ ٥٠٢ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ‌ و پيش از غروب كردن خورشيد.

در هنگام ظهر و عصر.

وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ‌ و شب هنگام او را تسبيح كن.

يعنى در آغاز شب با نمازهاى مغرب و عشاء.

وَ أَدْبارَ السُّجُودِ و پس از سجده كردن.

يعنى نماز نافله پس از نماز مغرب (به نام اربع يا غفيله) كه امام رضا (ع) گفت: «چهار ركعت است پس از نماز مغرب». [٧٥] و امام صادق (ع) گفت: «دو ركعت پس از نماز مغرب أدبار السجود است». [٧٦] [٤١- ٤٢] و علاوه بر صبر و تسبيح بر مؤمن شايسته است كه در برابر چالشهاى دشمنان ايستادگى نشان دهد، و در انديشه آخرت و سرنوشتى باشد كه مؤمنان در دنيا به آن مى‌رسند و دولت حق ظهور پيدا مى‌كند.

وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ* يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ‌ گوش به زنگ روزى باش كه بانگ كننده از جايى‌