تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٨ - غيبت كننده در ولايت شيطان است

شود، از ولايت اين جامعه اسلامى كه همان ولايت خدا است خارج شده و به دشمنان پيوسته است.

به همين سبب است كه اسلام غيبت كننده را كسى مى‌داند كه آن كه غيبت او را كرده است جدا شده، از آن روى كه عصمت (پاكى و بيگناهى) در ميان ايشان بريده شده است. و از رسول صلّى اللَّه عليه و آله روايت شده است كه گفت: «هر كس كه برادر مؤمن خود را در پيش روى او بستايد، و پشت سر به غيبت كردن از او بپردازد، عصمت ميان آنان بريده شده است». [٩١] در حديث مأثور از امام صادق عليه السلام آمده است كه گفت

غيبت كننده به سلامتى خود اطمينان ندارد»، [٩٢]/ ٤٢٥ و شايد سبب آن باشد كه هر كه غيبت مردمان كند دشمنى آنان را نسبت به خود بر مى‌انگيزد، يا اين كه سبب ايجاد مجتمع پاره شده و گسيخته‌اى مى‌شود كه سلامتى در آن در معرض خطر قرار مى‌گيرد.

در بعضى از نصوص دينى غيبت سخت‌تر از زنا معرفى شده است، و شايد سبب آن باشد كه آثار غيبت در پراكنده كردن مردم و از بين بردن حيثيت و آبروى ايشان فراوان و خطير است، و حكمت رسيده در حرام بودن زنا آميخته شدن آبهاى تناسلى و ويران شدن خانواده است كه به ايجاد تفرقه در جامعه مى‌انجامد، و همين حكمت حرام بودن غيبت نيز هست، ولى چنان معلوم مى‌شود كه آسيبى كه از غيبت به يگانگى امت مى‌رسد، بيش از آن است كه از خواهر آن زنا مى‌رسد.

اسلام به آن فرمان داده است كه غيبت كننده بايد از شخصى كه به غيبت كردن از او پرداخته پوزش بخواهد تا او از گناهش درگذرد و خدا او را بيامرزد، بدان سبب كه اين كار- ظاهرا- عصمت بريده شده را باز مى‌گرداند، و سبب باز گشتن اخوت و پيوستگى به مجتمع مى‌شود، و علاوه بر اين، همين امر سبب مى‌شود كه‌