تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٩ - شرح آيات

آنان خلاص كند.

وَ بُشْرى‌ لِلْمُحْسِنِينَ‌ و مژده‌اى براى تكليف كاران باشد.»/ ١٤٥ از هر طبقه كه بوده باشند، كه چون به رشد خود باز گردند و توبه كنند و به انجام دادن كارهاى نيك بپردازند، اين كتاب همچون براى محرومان براى ايشان نيز بشارت و مژده‌اى است.

[١٣] يكتا پرستى عبارت از پرستش ابدى و انحصارى خداى يگانه است، و تسليم نشدن به معبودهاى پندارى كه جز خدا به نام تسلط سياسى يا نظام اقتصادى يا فشارهاى اجتماعى در معرض پرستش قرار مى‌گيرد، و توحيد انسان در آن هنگام آشكار مى‌شود كه در معرض تهديد سلطه و جاذبه ثروت و بريدن از مجتمع در صورت استقامت آن بر دين قرار گيرد، و كتاب مژده و بشارتى براى نيكوكاران است كه به چالش با همه اين دشواريها مى‌پردازند.

شايد سياق آيه دليل بر ضرورت ايستادگى در برابر بدعتهاى تازه‌اى باشد كه نيروهاى مستولى بر جامعه به وجود مى‌آورند، و رسالت را به دروغى كهن بودن متهم مى‌كنند تا بخشى از برنامه‌هاى آن را كه مخالف با مصالح ايشان است عوض كنند. و اين كار هرگز نخواهد شد، و ناگزير بايد احكام دين بدون تحريف و تأويل و زيادى و كاستى به مورد اجرا گذاشته شود.

إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌ كسانى كه گفتند پروردگار ما خدا است و بر آن استقامت ورزيدند، بيمى بر ايشان نيست و اندوهگين نخواهند شد.» [١٤] على رغم تهديد طاغيان، مؤمنان نبايد بيمناك باشند، چرا كه نتيجه به سود ايشان است، و فردا كه حق پيروز شود، غصه و اندوهى براى آن كه از خيراتى باز مانده‌اند نخواهند داشت.

أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ‌ اينان بهشتيان‌اند و به پاداش كارهايى كه كرده بودند، جاودانه در آن خواهند ماند.» و هنگامى كه به بهشت داخل مى‌شوند، خواهند دانست كه بهايى كه براى‌