تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٦ - شرح آيات

شرح آيات

[١] حم‌ حا، ميم.

پيش از اين گفتيم كه حروف مقطعه آغاز بعضى از سوره‌ها شايد اشاره‌اى به خود قرآن بوده باشد، يا به اسرارى موجود ميان خدا و دوستانش، و بعضى گفته‌اند كه: «حم» نامى براى سوره و اشاره‌اى به آن است.

[٢] تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ‌ فرستادن كتاب از خداى عزيز حكيم است.

عزيز يعنى آن كه مغلوب و مقهور نمى‌شود، و حكيم يعنى آن كه خطا نمى‌كند.

چون كتاب فرستاده از جانب خدا است، پس لازم است كه قلبها در برابر آن خاشع باشد، و انديشه‌ها در برابر آن سر فرود آورد. مگر پروردگار ما عزيز نيست تا اين كتاب تجلّيى از اين عزت بوده باشد؟ و آيا شايسته است كه انسان عاقلى در انديشه غالب شدن بر كتاب پروردگارش بيفتد و از خشم او كه آسمانها و زمين تاب تحمل آن را ندارند هراس نداشته باشد؟!/ ٧١ پروردگار ما حكيم است، و كتاب او نشانه‌اى از اين حكمت، پس آيا شايسته نيست كه حكمت را از آن الهام بگيريم؟

[٣] إِنَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِلْمُؤْمِنِينَ‌ در آسمانها و زمين نشانه‌ها و آياتى براى مؤمنان وجود دارد.

آيات فراوان پراكنده شده در جهان ايمان را در نفس آدمى ژرفا مى‌بخشد، و مهم آن است كه آيات ايمان ما را به او سبحانه و تعالى افزايش دهد، چه خدا در هر چيز حقيقت پرستش و عبوديت را به صورت ضمنى قرار داده است، و چون به آن نظر كنيم به اين حقيقت خواهيم رسيد و در نتيجه به خدا ايمان مى‌آوريم و قلبهاى ما در برابر او خاشع مى‌شود.

ولى شناخت اين حقيقت مختص مؤمنانى است كه حجابهاى كبر و عناد و