تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٧ - شرح آيات

مى‌شود.

[٣٥] چرا عذاب به ايشان مى‌رسد، و خدا آنان را فراموش مى‌كند، و ياورى براى خود نمى‌يابند؟

اولا

ذلِكُمْ بِأَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ آياتِ اللَّهِ هُزُواً بدان سبب كه آيات خدا را مورد استهزا قرار داديد.

ثانيا

وَ غَرَّتْكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا و زندگى دنيا شما را فريب داد و مغرورتان كرد.

و چنان تصور كرديد كه در آن درنگ خواهيد كرد و به آخرت خود كفر ورزيديد.

فَالْيَوْمَ لا يُخْرَجُونَ مِنْها وَ لا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ‌ پس امروز نه از آن آتش بيرون مى‌آيند و نه در معرض سرزنش واقع مى‌شوند.

چه به آتش داخل شده‌اند و عتاب و سرزنش نوعى بزرگداشت است و آنان/ ١١٢ شايستگى آن را ندارند، از آن نظر كه خود را در معرض استهزا قرار دادند.

[٣٦] فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌ پس سپاس پروردگار آسمانها و پروردگار زمين را كه پروردگار جهانيان است.

شايد از آن نظر كه خدا خواسته است تا سوره الجاثيه را با وجود تأثير شديد آن بر نفوس به سبب آيات انذار و عذاب موجود در آن، با بخشيدن آرزو به صورتى خوش خاتمه دهد، پس سوره را با سپاس خداى پايان مى‌دهد كه آنچه مى‌كند شايسته ستايش است، و او را از آن جهت سپاس مى‌گزاريم كه پروردگار آسمانها و زمين است، و آيات خود را در آنها پراكنده و آن را وسيله راهيابى مؤمنان قرار داده است، و بدان سبب كه آسمانها و زمين را بر جاى خود استوار نگاه داشته است تا از ميان نروند، و سپس او را پروردگار جهانيان از آن روى كه آنان را آفريد و روزى بخشيد و بر فطرت ايمانشان قرار داد و نسبت به ايشان مهربان است.