تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٣ - شرح آيات

مشاهده آيات پروردگار بپردازد، و خود را/ ١٠٨ بزرگتر از حق در نظر بگيرد، يا خود را به جاى حق محور قرار دهد، البته آنها را قبول نخواهد كرد، و انسانى كه خود را برتر از حق يا عين حق تصور كند، هر چه زودتر ديگران را در معرض تعدى و تجاوز قرار مى‌دهد و در حق ايشان ستم مى‌كند، و در روايات چيزهايى مى‌خوانيم كه ما را به اين امر رهبرى مى‌كند

١- از ابو عبد اللَّه (ع) روايت شده است كه گفت: «كبر آن است كه مردمان را خوار شمارى و به تسفيه حق بپردازى». [١٩] ٢- از او (ع) است: «رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله و سلّم- گفت

بزرگترين كبر خوار شمردن مردم (غمص) و تسفيه (سفه) حق است»، و (راوى) گفت: گفتم: كه غمص خلق و سفه حق چيست؟ گفت: «ندانستن حق و طعنه زدن بر اهل آن، پس هر كه چنين كند، از بى خردى به منازعه با خدا پرداخته است». [٢٠] [٣٢] براى آن كه از كفر و استكبار و اجرام خلاصى يابيم، واجب است كه حق را محور قرار دهيم، و به ياد آخرت باشيم، و از جزاى آن بترسيم.

وَ إِذا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ السَّاعَةُ لا رَيْبَ فِيها و چون گفته شود كه وعده خدا حق است و در ساعت شكى نيست، و چرا با شدت وضوح آخرت به آن ايمان نمى‌آوريد، در صورتى كه انسان به فطرت خود مى‌داند كه جزا واقع مى‌شود و واقعيت دارد، چنان كه تحقق يافتن آن در دنيا نيز مشاهده مى‌شود، و هر كس ستم كند خدا او را گرفتار مى‌سازد، در صورتى كه نيكوكار به پاداش نيكو مى‌رسد، ولى او اين را مى‌بيند كه سنّت جزا در دنيا كامل و دايمى نيست و همين او را به بودن روز جزاى وافى رهبرى مى‌كند.

هنگامى كه به قلب خود مراجعه كند، آن را معتقد مى‌يابد، ولى بنا بر