تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦ - شرح آيات

فِيها يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ‌ در آن هر امرى به حكمت تفصيل داده مى‌شود.» كارهاى بندگان همه به دست خود ايشان وابسته نيست، بلكه شايد بيشتر آنها وابسته به قدر است ... و تفريق- بنا بر آنچه بعضى گفته‌اند- تفصيل و بيان كردن كامل چيزهايى است كه خدا در غيب علم خود از احكام و اهداف آن به اجمال بيان كرده است.

أَمْراً مِنْ عِنْدِنا إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ‌ امرى از نزد ما كه خود آن را فرستنده‌ايم.»/ ١٨ پس، امر همچون قرآن، از جانب خدا فرستاده مى‌شود، يعنى قرآن برنامه عمل ما در عالم تشريع و قانونگذارى است، در صورتى كه قضا و قدر خدا ترسيم كننده نقشه زندگى ما در جهان تكوين‌اند، پس به همان گونه كه خدا در شب قدر آنچه را كه به زندگى ما ارتباط پيدا كند، جزء به جزء مقدر مى‌سازد، به همان گونه هم پيامبران را مى‌فرستد تا برنامه زندگى ما را كلمه به كلمه برايمان بيان كنند.

[٦] و اين تدبير الاهى رحمتى كامل است كه به ما مى‌رسد

رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ‌ رحمتى از پروردگارت.» دست خدايى كه امور جهان را به جريان مى‌اندازد، دستى بخشنده و كريم است، و لذا بصيرت و ديد قرآنى نسبت به زندگى الهام بخش اطمينان و اعتماد است، پس مسلمان راستين خود را به خدا تسليم مى‌كند و به او مى‌سپارد، و نفس او به قضا و قدر الاهى اطمينان پيدا مى‌كند أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ‌ آگاه باشيد كه با ذكر خدا دلها اطمينان و آسايش پيدا مى‌كند». و چنين مسلمانى از طبيعت و مردم پيرامون خويش و همچنين از مشكلات نمى‌ترسد، و به همين سبب تا مى‌تواند در راه خدا انفاق مى‌كند و فزونى روزى خود را به ديگران مى‌دهد و هيچ ترسى از فقر ندارد، بلكه از انفاق مال اميد افزايش روزى خود را دارد، و به كارهاى واجب اقدام مى‌كند، و از مشكلات و دشواريهاى موجود بر سر راه بيم ندارد، بلكه اميد آن دارد