تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٩ - شرح آيات

اهل مكه آگاهى نداشتند، و گفته يكى از ايشان كه پرچمدار بود (امروز روز جنگ و خونريزى است، روزى است كه حرمت به اسارت در آمده است)، دليلى آشكار بر اين حقيقت است.

از اين پيشامد بايد استفاده كنيم و درباره رابطه و علاقه خودمان با رهبرى مكتبى درسى بگيريم، و آن اين كه جهل ما نسبت به نتايج و پيامدهاى قرارهاى آن دليل بر خطا بودن آنها نيست، و اين امر نبايد ما را به شك كردن درباره آنها برانگيزد،/ ٣٤٠ چه ضرورى نيست كه همه چيز براى ما توضيح داده شود، زيرا بسيارى از امور است كه آينده آنها را آشكار خواهد ساخت، و ديدن آنها نيازمند به داشتن بصيرتى ثابت و معلوماتى كامل است كه جز در رهبرى شرعى وجود ندارد.

لِيُدْخِلَ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ تا خدا هر كه را كه خواهد در رحمت خويش داخل كند.» يعنى در ايمان، و مگر خدا جز براى آن آفريده است كه بر ايشان رحمت كند؟ إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ‌ مگر آنان كه خدا ايشان را بر راه راست بداشت و به همين سبب آنان را آفريد»، [٢٤] و اگر مؤمنان در آن روز با مشركان به جنگ مى‌پرداختند، بسيارى از كسان را مى‌كشتند كه پس از آن به دين اسلام در آمدند، و رحمت و بركات خدا را از رسيدن به آنان باز مى‌داشتند، و بنا بر اين تدبيرهاى جنگى دولت اسلامى لازم است بر اساس جذب كردن مردمان به دين مبتنى باشد، حتى اگر اين كار لازم باشد كه سبب چشمپوشيها و گذشتهايى بشود، و مقصود خرد كردن دشمن و مقهور كردن اراده او نيست، هر چند اين كار سبب افروخته شدن آتش خشم در جانهاى آنان شود و مانعى نفسانى براى ايشان فراهم آورد كه در آينده از دخولشان در دين جلوگيرى كند.

آرى، اگر دو گروه از يكديگر جدا شوند و تمايز پيدا كنند، خداوند متعالى مشركان و كافران را با شمشيرهاى بندگان مؤمنان خود عذاب خواهد كرد.

آرى، اگر دو گروه از يكديگر جدا شوند و تمايز پيدا كنند، خداوند متعال مشركان و كافران را با شمشيرهاى بندگان مؤمنان خود عذاب كرد.