تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢١ - شرح آيات

جزاشان را معين كرد، و اكنون در آن مى‌كوشند كه حكم خدا را عوض كنند.

يُرِيدُونَ أَنْ يُبَدِّلُوا كَلامَ اللَّهِ‌ مى‌خواهند كه كلام خدا را عوض كنند.

ولى اين حكم شرعى ثابت و تبديل‌ناپذير است، و هر كس كه در برابر رهبرى مكتبى در اوضاع و احوال دشوار تمرّد كند، مى‌بايستى كه از صفهاى رزمندگان بيرون رانده شود.

/ ٣٢٢ قُلْ لَنْ تَتَّبِعُونا بگو هرگز به دنبال ما نخواهيد آمد، و ما از جانب خدا مأموريم كه بدون قيد و شرط شما را نپذيريم.

كَذلِكُمْ قالَ اللَّهُ مِنْ قَبْلُ‌ درباره شما خدا پيش از اين چنين گفت، و اين جزاى طبيعى شما است.

چون آنان كارشان بهانه آوردن و تلاش كردن براى نشان دادن كارهاى بد خودشان به عنوان كارهاى خوب و ضرورى است، هرگز به واقعيت خود اعتراف نمى‌كنند، بلكه در آن مى‌كوشند كه همه چيز را در زير پوشش عذرهاى بى حاصل قرار دهند، همچون بهانه‌اى كه پيشتر براى پس كشيدنشان از جنگ آورده بودند.

فَسَيَقُولُونَ‌ پس مى‌گويند.

مؤمنان و رهبرى مكتبى را كه اكنون در رسول (ص) تجسم پيدا كرده، متهم مى‌سازند.

بَلْ تَحْسُدُونَنا بلكه به ما رشك مى‌ورزيد.

در نتيجه شما مى‌خواهيد كه ما را از وابستگى به خودتان طرد كنيد تا همه فوايد و غنيمتها بهره خودتان شود، و در مقابل اين تهمت ردّ قاطع الاهى به اين كه آنان غرق در نادانيند چنين مى‌رسد

بَلْ كانُوا لا يَفْقَهُونَ إِلَّا قَلِيلًا بلكه آنان جز اندكى، فهم نداشتند، و دليل بر اين نافهمى دو امر است

امر اول: كه در آغاز آيه از آن بحث شده، نادانى ايشان است نسبت به اين مطلب كه: آن شخص فرصت طلبى كه جماعت خود را در ساعت سختى ترك‌