تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٣ - زندگى از حكمت تا بهره بردارى

توصيف كرده است هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ حَتَّى إِذا كُنْتُمْ فِي الْفُلْكِ وَ جَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَ فَرِحُوا بِها جاءَتْها رِيحٌ عاصِفٌ وَ جاءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكانٍ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ أُحِيطَ بِهِمْ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ لَئِنْ أَنْجَيْتَنا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ‌ او آن است كه شما را در خشكى و در دريا به پيش مى‌راند تا آن گاه كه شما در كشتى باشيد، و باد پاكيزه‌اى شما را به پيش براند، و ايشان به آن شادمان شوند، و ناگهان بادى كشتى شكن فرا رسد، و از هر سوى موجها به طرف ايشان روانه شود و چنان پندارند كه هلاكشان نزديك است، خدا را مى‌خوانند با خلوص دينى كه اگر ما را از اين ورطه نجات دهى از سپاسگزاران خواهيم بود». [١٩] آرى، چنين بينشى حساسيت انسان را به مسئوليت افزايش مى‌دهد، و پرهيز كردن از خطاها، و در گفتارها و كردارها و نيات خويش خواستار آن مى‌شود كه از حدودى كه خدا براى او معين كرده است تجاوز نكنند. مگر نه آن است كه همه چيز به فرمان پروردگارش حادث مى‌شود؟ مگر خدا حكيم نيست كه به هيچ چيز بدون شايستگى آن حكم نمى‌كند؟ پس بياييد تا هشيار و بر حذر باشيم، و از آنچه خشم پروردگارمان را بر مى‌انگيزد دورى جوييم. و از سرنوشت گذشتگان عبرت گيريم.

نادانى و لجبازى و انكار به ما سودى نمى‌رساند، بلكه همينها مسئول گرفتار شدن بيشتر مردم به مهلكه‌ها است. آنان تصور مى‌كنند كه طبيعت كور است و بدون محاسبه و قانون قربانى مى‌گيرد. هرگز چنين نيست ... آن مأمور است، و پروردگارش كه عليم حكيم است تدبير آن را در اختيار خود دارد، و ناگهان بلا به فرمان خدا بر قوم عاد نازل شد و باد سخت ديار آنان را از بيخ و بن بركند و هلاكشان كرد.

فَأَصْبَحُوا لا يُرى‌ إِلَّا مَساكِنُهُمْ‌ پس در حالى به صبح رسيدند كه‌