تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٨ - شرح آيات

تو خلاص شوم. مگر نه اين است كه هر گناه و كجى و انحراف/ ١٥٤ اثر خود را در قلب انسان بر جاى مى‌گذارد، پس بهتر است كه با توبه خود را از شرّ آنها خلاص كنيم، تا قلب از چركهاى آن پاك شود، و رفتار و عادات بد، و سبك شدن ارزشها و سستى در انجام دادن واجبات و فراموش كردن نماز و زكات و ... و ... را كنار بگذاريم.

[١٦] و على رغم دور بودن اين گروه در مدتى از زمان از راه راست، توبه ايشان پذيرفته است، و خدا حسنات ايشان را مى‌پذيرد، و از سيئات ايشان در مى‌گذرد، و آنان را با بندگان صالح خويش به بهشت مى‌رساند.

أُولئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا آنان كسانى هستند كه بهترين كارى را كه كرده بودند از ايشان مى‌پذيريم.» خدا از پرهيزگاران مى‌پذيرد، و گاه از ديگران نيز پس از توبه كردن ايشان قبول مى‌كند، و تو گويى بعد از توبه ديگر مرتكب گناهى نيستند و در زمره بندگان متقى و پرهيزگار او به شمار مى‌روند.

و مفسّران گفته‌اند كه: مراد از احسن اعمال، واجبات و مستحبات است، ولى براى امور مباح، با وجود حسن و خوبى آنها، پاداشى وجود ندارد.

گاه گفته مى‌شود كه: براى قبول حسنات نيز شرطهايى وجود دارد كه در همه آنها يافت نمى‌شود، و خدا جز احسن و نيكوترين آنها را نمى‌پذيرد، و همين آدمى را به كوشش وا مى‌دارد تا به همه شرايط عمل صالح تحقق بخشد. مثلا، خدا نمازى را نمى‌پذيرد مگر اين كه بنده‌اش در آن به او توجه داشته باشد، پس بياييد تا نماز را به صورتى اقامه كنيم كه همه آن را بپذيرد نه نيكوتر آن را.

وَ نَتَجاوَزُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ‌ و از سيئات ايشان در مى‌گذريم.» مگر از آنها با توبه‌اى پاك و خالص به خدا باز نگشتند، و خدا توبه پذير مهربان است؟

فِي أَصْحابِ الْجَنَّةِ در ميان اصحاب بهشت.» آن صالحانى كه زندگى خود را خالص براى خدا قرار دادند، و چه كرامتى‌