تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٩ - شرح آيات

براى امثال ما از اين بالاتر كه/ ١٥٥ خدا ما را به جمع بندگان صالح خويش داخل كند، در صورتى كه ما از كسانى بوده‌ايم كه عمل صالح و غير صالح را در كنار هم انجام مى‌داده‌ايم؟! وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ‌ وعده راستى كه به ايشان داده شده بود.» [١٧] و قرآن مثلى از واقعيت مبارزه ميان نسلها مى‌زند كه در آن نسل در حال پيشروى بر ارزشهاى حق و آداب صلاح در نزد نسل غالب به تمرد مى‌پردازد، تا عبرت گيريم و از پيروى آن به هلاكت نرسيم.

وَ الَّذِي قالَ لِوالِدَيْهِ أُفٍّ لَكُما و آن كس به پدر و مادرش گفت: واى بر شما.» در آن حال كه دين به ما سفارش كرد كه به پدر و مادر احسان كنيم، اين نافرمان و فاسق از پدر و مادرى كه اصل وجود او و همه خيرى كه در آن است بوده‌اند منفجر مى‌شود و به آنان مى‌گويد أُفٍّ لَكُما واى بر شما».

هر وقت كه پدر و مادر او از گرفتار شدن به زيان فرو رفتن در خطا و گناه بر حذر مى‌دارند، آنان را از خود دور مى‌كند، و به جزا كافر مى‌شود و مى‌گويد

أَ تَعِدانِنِي أَنْ أُخْرَجَ‌ آيا مرا از آن بيم مى‌دهيد كه (از گور) بيرون آورده مى‌شوم؟» براى رسيدگى به حساب در محشر حضور پيدا مى‌كنم؟ هرگز چنين نيست ... اين وعده‌اى دروغ است، و سپس گفته‌هاى منكران بعث و جزا را براى خود به گواهى مى‌آورد كه گفته‌اند: قرنهاى دراز گذشت و يك نفر آنان از گور برنخاست. آيا هيچ ديده‌اى كه خدا مرده‌اى را پس از سپرده شدن به قبر از آن بيرون آورده و براى جزا او را بر پا نگاه داشته باشد؟! بنا بر اين من هم از گور بر نخواهم خاست.

وَ قَدْ خَلَتِ الْقُرُونُ مِنْ قَبْلِي‌ و قرنها پيش از من آمده و رفته است.» آيا اين را نمى‌دانند كه زندگى آخرت پس از پايان پذيرفتن كلّى زندگى‌