تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٥ - شرح آيات

ديگر است؟ و به همين گونه بشريت منتظر روز حقى است كه خدا آن را به پيامبرش وعده داده و در آن روز اسلام بر همه دينها غلبه پيدا خواهد كرد.

[٢٩] سپس آن پيامبرى كه قرار صلح را گذاشت، يك پيشواى عادى نبود كه مناقشه كردن با او روا باشد. او رسول خدايى بود كه او را از خطا كردن عصمت بخشيد، و كسانى از بزرگان قوم كه در پيرامون او بودند گرفتار سستى نشده بودند تا خود را مجبور به صلح ببينند؛ آنان شيران زمين بودند كه شير خدا/ ٣٤٥ و شير رسولش على (ع) در زمره آنان بود، و همو بود كه بزرگان قريش را به وحشت انداخت.

مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ محمّد رسول خدا و كسانى كه با او بودند، بر كافران سخت مى‌گرفتند.» پس در اجراى احكام خدا ملامت هيچ ملامتگرى در ايشان تأثير نداشت، و از عواطف و احساسات تأثير نمى‌پذيرفتند؛ و امام على (ع) گفته است: «همانا با رسول خدا (صلّى اللَّه عليه و آله) بوديم، و به خون پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان دست مى‌آلوديم، و هر مصيبت و سختى بر ايمانمان مى‌افزود». [٢٩] در تاريخ است كه او (ع) بر سينه برادرش عقيل پيش از اسلام آوردن او نشست و شمشير خويش را براى كشتن او برهنه كرد، پس برادرش به او نگاه كرد و گفت: اى على! آيا مى‌خواهى مرا بكشى؟ و او گفت: «آرى، به خدا سوگند، مگر آن كه مسلمان شوى»، و رسول (ص) آهنگ كشتن يكى از مشركان داشت و او براى جلب توجه پيامبر گفت: به فرزندان و مادرم پس از من چه كسان بايد رسيدگى كنند، و او به سخن او گوش نكرد و او را به قتل رسانيد، و گفت: «آنان خدا را دارند». و در آن هنگام كه شخصيّت ايمانى با حدّت و شدت در او عليه دشمنان آشكار مى‌شود، در عين حال نسبت به برادران دينى خود كه همگان در يك راه پيش مى‌روند سراسر لطف و رحمت است.

رُحَماءُ بَيْنَهُمْ‌ نسبت به يكديگر رحيم و مهربان‌اند.»