تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩١ - إسرافيل

وَ ما أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ و من به بندگانم ستم روا نمى‌دارم.

/ ٤٨٤ و دعاى امام على (ع) در آن جا كه با پروردگار خويش در دعايش مناجات مى‌كند، به همين معنى اشاره دارد: «و به يقين قطعى مى‌گويم كه اگر فرمان به آن نداده بودى كه منكران خود را عذاب خواهى داد، و معاندان خود را به جاودانه ماندن در آن محكوم نكرده بودى، آتش را همه خنك و مايه سلامتى قرار مى‌دادى، و هيچ كس را در آن جايگاه و اقامتگاهى نمى‌بود، ولى تو با نامهاى مقدسى كه دارى، سوگند ياد كرده‌اى كه آن را از كافران همه جنّ و انس آكنده خواهى كرد، و آن را جايگاه ابدى معاندان خواهى ساخت، و تو جلّ ثناؤك خود گفتى و به تكريم مؤمن پرداختى كه أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ‌ آيا مى‌شود مؤمن و فاسق برابر با يكديگر باشند؟ البته برابر نيستند». [٤٤] [٣٠] رابعا: قرآن به صورتى غير مستقيم، پرسش بزرگى را در ذهنهاى ما بر انگيزد، و آن اين كه: خدا آتش را براى چه آفريد؟ آيا مى‌شود كه آن را بى هدف و بيهوده آفريده باشد و چگونه ممكن است او كه حكيم و خبير است چنين كند در حالى كه در كتابش چنين گفته است وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ* لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا إِنْ كُنَّا فاعِلِينَ* بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ‌ و آسمان و زمين و آنچه را كه در ميان آنها است، به بازى نيافريديم* و اگر مى‌خواستيم براى خود سرگرمى فراهم آوريم، از پيش خود چنين مى‌كرديم به شرط آن كه خواستار آن باشيم* بلكه حق را بر باطل فرو مى‌افكنيم تا آن را خرد كند و باطل از ميان برود، و واى بر شما از آنچه توصيف مى‌كنيد»؟ [٤٥] پس هدف از آفريدن آتش چيست؟ جواب آن آشكار است و در بسيارى از آيات قرآن آنان را مى‌يابيم كه همانا كيفر دادن به نافرمانان نسبت به خدا است، به‌