تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦٦ - شرح آيات

براى جزا است و حكايت از قدرت او مى‌كند كه كار را ممكن و بلكه محتمل مى‌سازد. و اين از ديد احدى از مردم غايب نمى‌ماند و همگان آن را با دو چشم خود مى‌بينند، ولى از ديد كافران و بيماردلان پوشيده مى‌ماند. و مايه اين پوشيدگى براى ايشان حجاب گناهان و نادانى و غفلت است، و گوشهاى شنوا و دلهاى پاكيزه مؤمنان آنها را مى‌بينند و مى‌شنوند و به خاطر مى‌سپارند.

تَبْصِرَةً كه مايه بينش و بصيرت است.

و بر علم و فهم و تشخيص و بينش ايشان مى‌افزايد.

وَ ذِكْرى‌ لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ‌ و ياد آور هر بنده است كه رو به خدا آورد و به او باز گردد.

بر ايمان و پندپذيرى و تقواى ايشان مى‌افزايد. و با اين آيات به انديشه‌اى اساسى راهنمايى مى‌شويم،/ ٤٦٣ و آن اين كه ايمان آوردن به خدا مركز علم حقيقى و حق است، و جايگاه رسيدن از ايمان به ديگر حقايق، چه مؤمن به ميانجيگرى نگريستن به چيزها، به ديگر شناختها و دانشهاى گوناگون راهنمايى مى‌شود، و در اين هنگام است كه بينشى نافذ در زندگى پيدا مى‌كند، و يقين وى به حق افزايش مى‌يابد، بدان سبب كه به زندگى به نور ايمان به خداى عزّ و جلّ مى‌نگرد كه آن رأس معرفت و ستون ايمان است، در صورتى كه كافر به خود چيزها نگاه مى‌كند و لذا آنچه بر وى افزوده مى‌شود نادانى و كفر است، و آيات و نشانه‌هاى آشكار به صورت معماهايى در قلب او در مى‌آيد، زيرا كه در زندگى از نورى برخوردار نيست، وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ و آن كس كه خدا نورى براى وى قرار نداده باشد، نور ندارد». [١] به همين جهت در حديثى مأثور از امير المؤمنين (عليه السلام) آمده است كه: «سر لوحه دين شناختن او است، و درست شناختن او باور داشتن به او». [٢]