كه جانم به دست او است كه با ايشان درباره كار خودم به جنگ مى‌پردازم تا اين كه خداى تعالى فرمان خود را روان گرداند»، (و اين از حكمت سياسى است، و بدون شك/ ٣٠١ بيعت رسول (ص) با اصحابش در زير درخت (الشّجرة) قريش را هراسان ساخت، بدان سبب كه نماينده و مظهر قوت و عملى بود كه دشمنان را ترساند، و تظاهر كردن به نيرومندى امرى مهم است، مخصوصا براى كسى كه خواستار صلح باشد، بدان سبب كه بر سر ميز مذاكرات براى صلح او را در جايگاهى نيرومند و ترسناك قرار مى‌دهد، و در سياست كنونى جهان كلمه «لولوى هسته‌اى» مظهرى از سياست قوت است).

پس بديل گفت: آنچه را كه گفتى به ايشان ابلاغ خواهم كرد، و به راه افتاد و نزد قريش رفت و به ايشان گفت: من از نزد آن مرد مى‌آيم و چنين و چنان گفت، پس عروة بن مسعود ثقفى از جاى برخاست و گفت: او پيشنهاد عاقلانه و خوبى به شما كرده است آن را بپذيريد و بگذاريد كه من او را بياورم، و به او گفتند كه چنين كن، پس به نزد پيامبر (ص) آمد و با او به سخن گفتن پرداخت و رسول اللَّه (ص) به او نيز چيزى شبيه آنها گفت كه به بديل گفته بود، و در اين هنگام عروة گفت: اى محمد! آيا خيال آن دارى كه قوم خودت را ريشه كن سازى، آيا هيچ شنيده‌اى كه پيش از تو هيچ عربى در صدد ريشه كن كردن قوم خود بر آمده باشد؟ و اگر بناى جنگ باشد، به خداى سوگند كه من در ميان مردم صاحبان وجهه و او باشى را مى‌بينم كه مى‌گريزند و تو را تنها مى‌گذارند، پس ابو بكر گفت: چوچوله لات را بمك. آيا ما او را تنها مى‌گذاريم و مى‌گريزيم؟ و او پرسيد كه: اين كيست؟ و چون گفتند كه ابو بكر است، گفت: سوگند به آن كه جانم به دست او است كه اگر حقّى بر من نمى‌داشتى تو را بى جواب نمى‌گذاشتم. و عروة به سخن گفتن با پيغمبر (ص) ادامه داد، و هر وقت كه با او سخن مى‌گفت: ريش او را به دست مى‌گرفت، و مغيرة بن شعبه بالاى سر پيغمبر (ص) ايستاده بود و شمشيرى به دست و كلاهخودى بر سر داشت، و هر وقت كه عروة دست به ريش رسول اللَّه (ص) دراز مى‌كرد، با آهن پايين نيام شمشير به دست او ضربه‌اى مى‌زد و